Stoeberen in het Zwin

Geplaatst op 18 november 2024 door peterdejaegher

Frank had het mannenweekend in Cadzand goed geregeld: hij wou immers eens naar zee, in een huisje voor zestien en met minstens één ligbad, een sauna en een stortbad of vier. De organisator kwam daarna amper nog buiten, of misschien toch even om de zeelucht op te snuiven. Helaas was het Hollandse huisje op één puntje niet voldoende uitgerust: er waren onvoldoende afdoende goede glazen voor het Belgisch bier dat mee was gereisd. Gelukkig telde de groep nog een Belgische biersteker die op het nippertje een voorraadje glazen meebracht.

Geloof het of niet: de mannen wilden best wel allemaal mee. Eéntje moest er op het allerlaatste nippertje verstek geven omdat zijn vrouw was opgenomen in het ziekenhuis. Anderzijds was de mannengroep uitgebreid met een nieuwkomer, die voor het eerst een heel mannenweekend meemaakte en niets oversloeg, geen aperitief, geen biertje, geen wijn, geen gin tonic, geen ontbijt, middagmaal of diner, en al zeker geen spelletje. Laat staan een wandeling of drie: op de wallen van Sluis, achter een karretje in de plaatselijke Jumbo, een calvarietocht van meer dan twintig kilometer in en om het Zwin, en een zondagse strandwandeling naar de Zwingeul, waar het voor de liefhebbers leuk vliegeren was.

Die lange, voor enkelingen te lange wandeling, mag de Grijze Man op zijn kerfstok schrijven. Met de wandelknooppunten-app had hij snel een route langs een massa wandelknooppunten ineen geflanst. De tocht vertrok aan het Roompothuisje in Cadzand en liep langs een kanaal over een brug in een ander verblijfspark met kleine huisjes. In de mannengroep weerklonk al gemor. Maar daarna werd het enkel erger: de tocht ging verder door de duinen naar een dijk met een prachtig zicht op het Zwin, waar echter tal van fietsers voor ongemak zorgden door ook op die zaterdagochtend voor dezelfde route als de mannen te kiezen. Het grootste conflict ontstond toen de Grijze Man, al een beetje aan de dove kant, geen fietsbel of geroep hoorde naderen waardoor de mannengroep bijkans van de dijk het Zwin inviel en hij ineens onnadenkend luidkeels “prutser!” riep naar een mooi jong meisje dat met haar papa ook eens met een koersfiets buiten was gekomen, waarop het blonde wicht luidkeels in volbloed Hollands terugriep: “jij zelf prutser!”

Recce aan de Zwingeul
hoppend langs de grenspalen

Gelukkig waren er in de mannengroep ook bedaarde mannen, die een strijd tussen zeegeuzen en Vlaamse oudstrijders wisten te bezweren. Dat kregen ze voor elkaar door de dijk langs een sluipweg te verlaten en in de cafetaria van het Zwin een galerij onbekende bieren te gaan proeven. Na die versterking van de inwendige mens stoeberden de mannen verder het Zwin door tot de Grijze Man en zijn trouwe korporaalchef de troepen naar de periferie van Knokke gidste.

Daar wachtte een lange rechte weg van ettelijke kilometers naar Retranchement. De troep is nooit in Retranchement beland omdat de Grijze Man zomaar besliste de route enkele honderden meters in te korten, omdat de achterhoede steeds verder achterop geraakte. Enige kilometers verder kwam de troep dus zomaar terug op de dijk waarop ze al eens in de andere richting hadden gelopen. Wat niet had mogen gebeuren, gebeurde toen toch: de troep viel uit elkaar in kleine groepjes, die alle niet liever wensten zo snel mogelijk terug die bottines te kunnen uitdoen, om soezend in de aangename warmte van het gezellige Roompothuisje, met een koel glas in de hand, rustig weer op adem te kunnen komen.

Op dat moment realiseerde de Grijze Man zich dat de tocht van 17 kilometer eigenlijk 24 kilometer lang was, omdat hij was vergeten de aanlooproute naar de lus door het Zwin dubbel te tellen. Some times you win, some times you lose, troostte de korporaal-chef de Grijze Man. Ze hadden allebei hun korte broek nog aan, klaar om wanneer de oorlog het zou gebieden een grensconflict te ontketenen en de Zwingeul over te steken. Wat uiteindelijk niet hoefde omdat het verboden was.

In de keuken stond op dat moment de kok, een trouwe wandelaar uit de achterhoede, nog steeds op zijn twee benen schijnbaar onvermoeibaar het galadiner te bereiden, het absolute hoogtepunt van het weekend. De dappere man en zijn assistent bereidden een geweldige feestmaaltijd, met een grote keuze aan Indische gerechten begeleid door zelfgebakken naanbrood. Daar bovenop schonk de biersteker geweldig lekkere cabernet-syrah wijn uit de Pays d’Oc in de wijnglazen, en was de bierbrouwer zo vriendelijk en vermetel geweest om als extraatjes bij de vele Belgische bieren, ook zijn zelf gebrouwen Eikels, Gorilla’s en Champagnebier over de Nederlandse grens het vakantiehuisje in te loodsen. Op de slaapkamer van de Grijze Man was toen het licht al uitgegaan. Hij droomde over al die ooievaars, kluten, scholeksters, drieteenstrandlopers, smienten en wintertalingen die hij had gezien. En, geloof het of niet, hij zag ook een grote zaagbek.

Geplaatst in De Grijze Man, natuur, reizen, vriendschap, vrije tijd | Tags: | 4 reacties

Wandeldag

Geplaatst op 5 november 2024 door peterdejaegher

Sedert de Grijze Man thuis zit boeken te schrijven, in de tuin te werken, te koken of klusjes uit te voeren in huis doet hij ook elke week een lange wandeling. Die wandelmicrobe heeft hij natuurlijk al langer. Maar zijn dokter stuurde hem ergens in de zomer naar de kinesist, om via spierversterkende oefeningen de artrose op zijn rechterknie te lijf te gaan. Na een vijftal kinebeurten vond de Grijze Man het welletjes. Hij besliste om elke week een wandeldag in te lassen in plaats van zijn oefeningen te doen. Hij ging al wandelen naar de Kesselse Bergen vlakbij Leuven, naar Wezemaal en omliggende, naar Kampenhout en zijn gehuchten, naar Bertem en Herent, naar de heuvels en bossen van Brakel en naar Sint-Joris-Weert, Oud-Heverlee en Blanden. Hij begon modest, met wandelingen van een kilometer of 15. Dat werden al snel 17 of 18 km, 20 km, 22 km en vandaag 24 km.

Vandaag is het 5 november en kiezen de VS een nieuwe president. Onderweg naar Sint-Joris-Weert trof een fragment van het radionieuws de Grijze Man. Trump presteerde het in zijn laatste verkiezingsmeeting te dreigen dat hij het niet zou pikken als hij de verkiezingen zou verliezen. Hij zei ook dat hij geen week of vijf dagen wil wachten op de uitslag. Zelfs geen vier, geen drie of geen twee dagen. Twee uur na het sluiten van de stembussen vindt hij dat hij uitgeroepen moet worden tot de overwinnaar! Want indien Kamela Harris de verkiezingen zou winnen, dan kan dat alleen betekenen dat de democraten, zoals ze dit volgens hem zelf en zijn aanhangers ook bij de vorige presidentsverkiezingen hebben gedaan, gefraudeerd hebben. Ik herinner eraan dat daarvoor nooit ook maar het minste bewijs is gevonden. Terwijl de Trump-aanhangers het Kapitool bestormden.

Kilometers dreven
De molen van Blanden
Over het ecoduct

Terwijl ik aan het wandelen was in de bossen, bedacht ik dat ik me alsmaar meer aan het opwinden was: die kerel is blijkbaar van plan om geweld uit te lokken, wie weet een burgeroorlog te ontketenen. Om nog maar te zwijgen van al die andere ondemocratische en totalitaire plannen die hij de voorbije maanden uit zijn hersenkoker heeft laten ontsnappen.

Gelukkig was ik niet alleen in het bos. Er waren ook lopers van een atletiekclub aan het trainen. Er reden mountainbikers rond. Er waren koppeltjes bezig een frisse neus te halen. En er was een groepje jonge volwassenen, zowat van de leeftijd van de dochters van de Grijze Man en Marianne, die de Grijze Man één keer heeft ingehaald en dan nog twee keer heeft gekruist. Dat vond de Grijze Man wel plezierig en het quintet jonge wandelaars ook. Wie weet hebben ze het ook over de Amerikaanse verkiezingen gehad onderweg.

Ons leger waakt zelfs in het woud
En de kerk ook: de kapel van Steenbergen

Drie keer is een pint, zo wordt bij ons wel eens gezegd. Maar helaas, het café “In de rapte” aan de overweg in Sint-Joris-Weert, het eindpunt van de Grijze Man, was gesloten. Spijtig hé, vond één van de jonge vrouwen. Maar de werkelijkheid was erger: het café staat zelfs te koop. Met goede moed voor de VS en de wereld reed de Grijze Man huiswaarts met zijn 24 kilometer wandelen in de benen. Toen hij terug thuis was, herinnerde Marianne hem eraan dat zij bij de jongste parlementsverkiezingen van 9 juni ook waren gaan wandelen in Sint-Joris-Weert, zij het niet zoveel kilometers. Als dat in de VS maar beter afloopt dan met de formatie in België…

Vanavond bij de mannen in den Dijk zal het ook wel over de Amerikaanse verkiezingen gaan. En over de twee stokkende regeringsvormingen die in ons land maar niet van de grond komen, voor de federale en voor de Brusselse regering.

Geplaatst in natuur, politiek, vrije tijd | Tags: , , | 1 reactie

Wish you were here

Geplaatst op 14 oktober 2024 door peterdejaegher

Met vijf andere gasten nam de Grijze Man aan de gereserveerde tafel in Restaurante La Bisnaga in het Andalusische kuststadje Salobreña plaats. Daar hadden de vakantiegangers de dag voordien paella mixta besteld. In afwachting dronk het gezelschap alvast een aperitief. Tien minuten later kwamen er vier Engelsen de Bisnaga binnen. Van op zijn stoel had de Grijze Man een goed zicht op de mannelijke helft van het kwartet, dat een tafeltje verder plaatsnam tegenover de twee vrouwen. De mannen en vrouwen waren naar schatting een jaar of tien ouder dan het gezelschap van de Grijze Man. Eén van de Engelsen droeg een zwart T-shirt met het logo van de iconische elpee The Dark Side of the Moon van Pink Floyd, een zwarte hoes waar een witte streep die door een driehoek breekt een regenboog wordt. Kijk daar, zei de Grijze Man tegen zijn buur Erwin, die man is blijkbaar een grote fan van Pink Floyd.

In grote letters stond er boven het logo op de T-shirt nog een slogan te lezen die op het eerste gezicht geen uitstaans had met de band: Old Guys Rule. Dat was natuurlijk geen album van Pink Floyd. Toch vond de Grijze Man die oude fan van de Engelse band meteen sympathiek. Toen hij na enkele glazen wijn naar het toilet moest, kon de Grijze Man het niet laten de bebaarde Pink Floyd-fan in het passeren aan te spreken. I love your t-shirt, was zo een beetje het enige dat de Grijze Man wist te bedenken. De Engelsman lachte eens en bedankte de Grijze Man voor het compliment. Waarop die vroeg of ze alle vier fans van Pink Floyd waren. Ja, eigenlijk wel, antwoordde een van de twee vrouwen nog voor de mannen dat konden. Ze had Pink Floyd jaren geleden in het Wembley-stadion in Londen gezien. Oh, antwoordde de Grijze Man, ik heb ze een paar keer gezien, de laatste keer in Werchter. De Grijze Man moest dan uitleggen waar die concertzaal of dat stadion in godsnaam gelegen was, want van de vier Engelsen had er geen enkele al van Werchter gehoord.

De Grijze Man ging dan maar terug naar zijn tafel. Daar bleef hij piekeren over Pink Floyd. Hij had de band leren kennen toen hij dertien was, en met de kadetten van zijn voetbalclub Sparta Haacht deelnam aan een tornooi in het Engelse Chigwell. Dat kleine plaatsje ligt in het graafschap Essex en maakt deel uit van de metropolitan area of London. Daar had hij met zijn zakgeld een audio-cassette gekocht van het Pink Floyd-album Wish you were here. Audio-cassettes zijn tegenwoordig haast prehistorisch te noemen. In het gezin waar de Grijze Man was opgegroeid, waren ze nog de voorlopers van de langspeelplaten of elpees, zwarte schijven waar je met een arm de naald voorzichtig in een groef moest leggen om de muziek te kunnen beluisteren.

Hoe leuk zou het niet zijn, bedacht de Grijze Man aan zijn tafel bij het eten van de paella, als de twee mannen echte bandleden van Pink Floyd geweest zouden zijn. Leken ze echt niet op Roger Waters en David Gilmour? De Grijze Man zocht het op zijn smartphone op. Tot zijn verbazing zag hij wel wat gelijkenissen tussen de jonge Waters en Gilmour en hun bejaarde versies. De Grijze Man besloot om de Engelsen nog eens te gaan storen. Zijn jullie echt niet de ware Waters en Gilmour, vroeg hij de Engelsmannen. No, not at all, antwoordden de twee lachend in koor. Ah, antwoordde de Grijze Man, dan zal ik jullie niet verder storen.

Tien minuten later stond de David Gilmour look-a-like op zijn beurt aan de tafel van de Grijze Man. In zijn hand zijn smartphone met dezelfde foto’s van de echte Gilmour en Waters die de Grijze Man had opgeduikeld. Ik moet tot mijn eigen verbazing toegeven dat ik inderdaad wel iets van Gilmour heb, zei hij. En je vriend, lijkt die ook niet wat op Waters, vroeg de Grijze Man. Wat een toeval, vonden de look-a-likes.

De paella had gesmaakt en de ober bracht de rekening. Bij het buitengaan ging de Grijze Man de Engelsen nog gedag zeggen. De vriendin van de Grijze Man stelde voor om nog een foto te maken van de twee Engelse mannen. Daar hadden ze helemaal geen bezwaar tegen. Pas toen de Grijze Man de mooie foto van het trio op het schermpje zag, las hij wat er nog allemaal op het T-shirt van de nep-Gilmour stond afgedrukt: op de zwarte achtergrond stond een wit schuurtje getekend, waar de regenboog van de echte cover van The Dark Side of the Moon-elpee doorheen scheen, met daaronder in kleine lettertjes “The dark side of the shed”. En helemaal onderaan: “Plank Floored”.

Op algemene aanvraag van al wie niet weet wat een shed is, een schuurtje dus. Hierbij een getrouwe replica van de shed van de David Gilmour look-a-like, die ik speciaal ter bezichtiging in onze tuin maakte.
Geplaatst in cultuur, De Grijze Man, reizen | Tags: , | 1 reactie

Naar Spanje met de jongste

Geplaatst op 3 oktober 2024 door peterdejaegher

Eigenlijk hadden we een trekking georganiseerd in de Alpen: drie wandeltochten op de Les Dents Blanches-huttentocht. De hutten waren geboekt, alles was geregeld. Maar het weer verslechterde naarmate de vertrekdatum naderde. Finaal zagen we ons door de slechte weersomstandigheden verplicht om de boekingen te annuleren. Op alle drie de wandeldagen was regen voorspeld. De weerwebsites verwachtten op één dag zelfs 82 mm neerslag.

Dus wisselden we de Alpen in voor de Spaanse Sierra Nevada, waar we 0 mm neerslag mochten verwachten, temperaturen van 25 tot 30°C en weercijfers variërend van 9 tot 10. En dan kunnen we ook ons badpak meepakken, zei mijn jongste dochter, die nog wat vakantiedagen op te maken had. Dus: vluchten geboekt en auto gereserveerd. Er zat op de vertrekdag één addertje onder het gras: De Lijn staakte. Maar gelukkig niet onze buschauffeur. Die bracht ons in een zo goed als lege bus tot op de luchthaven.

Onze vlucht had wat vertraging, zodat we in het donker voet aan de grond zetten in Malaga. Na een uur aanschuiven bij de autoverhuurder waar we onze auto gereserveerd hadden, konden we eindelijk op weg. We beslisten halt te houden in Nerja, een leuk kuststadje waar we rond half elf in een ondergrondse parking reden en op de Plaza de España een tapasbar troffen met een vriendelijke ober die ons op zo’n onchristelijk uur nog wilde bedienen. Zo kwam het dat we ruim na middernacht aankwamen in Guàjar-Faragüit, het grootste van de drie Guajaresdorpjes waar het huisje van Marianne staat dat we mochten gebruiken.

Als kenner van de grote omgeving kregen we bovendien van mijn vriendin zomaar gratis enkele mooie wandelingen gepresenteerd. Natuurlijk maakten we ook een uitstapje naar de kust, naar Salobreña, waar we even een pootje in de golven staken. Warm genoeg, dat wel, maar golven die boven ons hoofd aanrolden, daar moesten we toch voor passen. Gewoon te gevaarlijk. Gelukkig was er in het kuststadje nog wat anders te beleven. We aten een ijsje, beklommen de steile heuvel en bezochten het morenkasteel op de top, waar we meer vernamen over de morentijd in Spanje. Tijdens het bewind van Ferdinand en Isabella werden de Moren uit hun prachtige burcht met fraaie stoombaden verdreven. De katholieke vorsten namen de plek gewoon over om aanvallers uit het land en vanuit de zee terug buiten te kegelen.

De eerste wandeling die we kozen, was meteen de zwaarste: een tocht van zowat 20 km vanuit Capileira in de Alpujarras. Voor die luswandeling moet je 7 tot 8 uur wandelen tellen, zegt de tochtbeschrijving. Het geaccumuleerde hoogteverschil dat je dient te overwinnen is 1.237 meter. Het laatste heen- en weerstuk van de Cortijo de las Tomas naar de Refugio de Poqueira, de hut van waaruit je naar de top van de hoogste berg op het Spaanse vasteland kan, de Mulhacen, sloegen we over. Want de Poqueirahut was gesloten wegens renovatie.

Dat kwam ons bovendien goed uit, want we hadden al een enorm zwaar stuk klimmen achter de kiezen. Op het keerpunt voelde ik me zo slap als een zeemvel. Uitgeput ademend, alle spieren moe, maar mijn slechte knie klaagde niet. De terugtocht was gelukkig vooral dalen. Onderweg zagen we een familie wilde steenbokjes. In Capileira dronken we nog een glas op een terras en dan reden we terug naar Los Guajares, voor een douche vooraleer we gingen winkelen in Motril, de kustgemeente waar koning Boudewijn het leven liet. In Motril moesten we ’s avonds wel even zoeken naar een goed restaurant om opnieuw op krachten te komen. Na die vermoeiende dag lagen we weer flink na elven in ons bed.

De volgende dag trokken we naar Monachil. Ook dat leuke plaatsje is een speeltuin voor bergwandelaars. We kozen voor de Cahorros de Monachil, een luswandeling die van de grote parking langs een bergriviertje de hoogte inklimt. Het pad voert je over enkele hangbruggen en een stukje via ferrata langs overhangende rotsen naast het riviertje. Ook op die wandeling van een achttal kilometer in de bergen spotten we weer steenbokjes. Er was wel meer begankenis op die veel minder zware tocht. We rondden hem af met een biertje op het terras waar ik al vele malen met Marianne en anderen op adem ben gekomen.

Een must do in Guàjar-Faragüit is de Castillejo, de ruïnes van een morendorp op een berg boven Faragüit. Het is een ideale inloopwandeling heen en terug om gewoon te worden aan het klimmen en dalen in de bergen onder een hete zon. Vandaag is het centrum waar de dorpelingen van Faragüit verzamelen de Parada en het winkeltje ernaast. De Parada is het dorpscafé, dat helaas bij onze aankomst gesloten was wegens een grote renovatie. Volgens Lies, een Vlaamse dorpelinge in de Guajares, zou de feestelijke heropening kortelings plaatsvinden. Als je in de Parada iets drinkt, krijg je een tapa. Zo kan je er eigenlijk heel goedkoop eten.

Maar mijn dochter en ik kozen ervoor om te gaan dineren in twee zeer goede restaurants, El Nacimiento in Vélez de Benaudalla en La Roka in Salobreña. Dat laatste restaurant was weer een geweldige voltreffer. La Roka heeft een magistraal terras waarvan je hoog op de berg van Salobreña over de zee en de heuvels van de baai uitkijkt. Door een gelukkig toeval hadden we er op het tijdstip van de zonsondergang gereserveerd. De twee al oudere mannen die het restaurant uitbaten lieten op het juiste moment het wereldberoemde Nessun Dorma, de laatste door Puccini gecomponeerde aria uit zijn laatste opera Turandot door hun speakers klinken. We zagen de zon zakken over de zee en finaal, bij de laatste tonen van Pavarotti, zonk ze onder de bergen achter de baai van Almuñecar. Onvergetelijk.

Toen we terug de berg naar Guàjar-Faragüit opgereden kwamen, bleek er ongewoon veel verkeerscirculatie te zijn. Eens boven kregen we de oplossing van dat raadsel: de gerenoveerde Parada had de deuren al geopend. Het café binnen en het terras buiten zaten vol dorpelingen en aangespoelden. Achter zijn elektrische piano speelde en zong een lokale zanger er Spaanse en Europese klassiekers bij, die massaal werden meegezongen. De drank vloeide rijkelijk en gratis. Er werd gedanst, gezongen en gedronken tot na 3 u. Wij hadden het toen al een uurtje of twee voor bekeken gehouden, want de volgende dag vlogen we terug naar huis.

Een dag later testte ik positief op corona. Tja, ondertussen ben ik al weer genezen hoor!

Geplaatst in reizen, vrije tijd | Tags: , , , , | 2 reacties

Het merk en het verhaal

Geplaatst op 22 september 2024 door peterdejaegher

Sinds zijn baas half juli besliste de pen en de diensten van de Grijze Man voortaan te kunnen missen, zit de Grijze Man thuis. Daar heeft hij zich nog geen seconde verveeld. Hij werkt aan een manuscript. Hij neemt deel aan feestjes met en van zijn vrienden. Hij zoekt lange wandelingen uit om in vorm te blijven en zijn knie te trainen. Hij droomt van enkele reizen die hij met zijn vriendin heeft gepland. En de komende week staat een reisje met zijn jongste dochter naar Spanje op de agenda. Al scheelde het niet veel of de hike ging naar de Alpen. Maar daar geven de weermannen regen. En in Spanje schijnt de zon.

Het nieuws volgt de Grijze Man nog getrouw, zij het vooral over het buitenland. Zoals veel anderen wendt hij zich af van het slechte spektakel in de inlandse politiek. Over enkele weken zijn het weer lokale en provinciale verkiezingen. In de brievenbus roepen folders van de lokale partijen om aandacht. De lokale liberalen heten in Haacht nu Team 3150, een vlag waar de kiezer niks liberaals in vindt. De Grijze Man heeft het opgegeven om de taal- en tikfouten in de folders te tellen.

    

Op de omslagfoto van zijn Facebookpagina klinkt zijn gewezen baas nog hoopvol, met de slogan: “Het nieuw liberaal verhaal begint lokaal”. De Standaard kopte in de weekendkrant: “Het merk Open Vld sterft eerst lokaal, dan nationaal”.  De Grijze Man vraagt zich af hoe het merk en het verhaal zullen aflopen.  

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 1 reactie

Een weekend van geschiedenis, kunst, strand en herstel

Geplaatst op 31 juli 2024 door peterdejaegher

Sinds het de baas van de Grijze Man heeft behaagd niet langer een beroep te doen op zijn diensten, loopt hij een beetje verloren. Om het noorden terug te vinden ging hij met Marianne op verlengd weekend. Het paar bracht een bezoek aan Brugge, de geboortestad van de Grijze Man, om er naar de installaties van de Triënnale te kijken, die dit jaar plaatsvond onder het motto Spaces of Possibility.

Ze bezochten een tiental van de 12 kunstwerken van kunstenaars en architecten, genoten van het prachtige terras aan de Sint-Janskaai, waar de bootjes gevuld met toeristen de bocht in de reien naar het Begijnhof nemen. Het zonnetje scheen zo uitbundig op het terras dat de Grijze Man en zijn vriendin de beschutting van een grote parasol opzochten, waar de bries koelte blies.

Firesong for the bees, a tree of clay (Mariana Castillo Deball)
Who? (Iván Argote)
Grains of Paradise (Sumayya Vally)

De Grijze Man vond in deze editie maar een half dozijn installaties echt de moeite van een bezoek waard. Duurzaamheid was het kernwoord van deze editie, waarin de kunstenaars eens beetje teveel naar de zin van Marianne en de Grijze Man een beroep deden op gerecycleerd materiaal.

Het bezoek aan de inmiddels zevende Triënnale sinds 1968 was het tweede onderdeel van een lang weekend vol deugddoende zomerzon. De eerste halte was een huis in Eeklo, waar Dirk, een neef van de vader van Marianne, ongeduldig zat te wachten op een gedigitaliseerde oude Super8-film. Op de stick stond de film die Marianne’s vader Etienne decennia geleden had gemaakt over hun grote en roemruchte familie. Marianne had die film nu laten digitaliseren, wat de beelden, nog zonder klank, kraakhelder had gemaakt.

De enige overlevende van die familie met wortels in Eeklo en Gent, de 95-jarige tante Agnes, de moeder van Dirk, was ook nieuwsgierig. Het moet gezegd zijn: het geheugen over familiegebeurtenissen en anekdotes van tante Agnes was sterker dan dat van de Grijze Man. Tante Agnes is de enige nog levende dochter uit een reusachtige familie met dertien kinderen, van wie ze de jongste dochter is.  

Het spreekt voor zich dat de projectie van uitstekende kwaliteit over die lang vervlogen tijden indruk maakte bij alle aanwezigen. Dirk, die  aan een stamboom van de familie werkt en over elkeen die erin voorkomt wel een bijzonderheid weet op te dissen, zat op zijn knieën op het tapijt voor het scherm gekluisterd als een kind met een snoepjespot. Hij wist iedereen die in beeld kwam van de reusachtige familie van 13 kinderen die vanaf de jaren twintig van vorige eeuw geboren waren uit de schoot van Mietje Keysers, zijn nonkels en tantes en zijn neven en nichten te situeren. Die kinderen hadden op hun beurt tientallen kleinkinderen en achterkleinkinderen voortgebracht. Nieuwjaar vieren bij de Keysers gebeurde jarenlang met meer dan honderd deelnemers, jong en oud.

Dichter bij mijn geboorteplek zal ik niet gauw meer komen (Sint-Jan Hospitaal Park)
Aftellen in Ter Duinen Nieuwpoort

Na een lekkere barbecue, een overnachting en een abundant ontbijt verlieten de Grijze Man en Marianne het pand waar ze zo hartelijk waren ontvangen. De volgende halte was dus Brugge, waar ze het grootste deel van het Triënnaleparcours aflegden. Met de namiddagzon op de voorruit van de auto reden ze van Brugge naar Oostende. Daar was het Klein Strand overvol. Het is immers de plek waar veel treinreizigers die vanuit het zwoele binnenland de koele zeelucht plegen op te zoeken, al meteen blijven plakken.

In de late namiddag genoten de Grijze Man en Marianne er op hun beurt van de verkoeling in het zeewater. Tot er opeens zenuwachtigheid ontstond bij de redders, die de honderden baders aan het Klein Strand de Noordzee uit floten. Redders speurden in hun zodiacs het water af. De redding bleek evenwel niet uit de zee maar van het strand te komen. Na een angstig kwartiertje kwam er een strandvoertuig van de Oostendse politie op rupsbanden aangereden. Onder de ogen van enkele honderden badgasten viel een wenend meisje van een jaar of tien in de armen van haar wenende mama. Tranen van geluk, ze zijn zo mooi.

Na een overnachting in het huis van de broer van de Grijze Man, vlakbij het Klein Strand, bracht het koppel nog een bezoek aan Ter Duinen, een herstelverblijf van een ziekenfonds in Nieuwpoort. Daar telt de moeder van de Grijze Man af om eindelijk terug te keren naar haar appartementje in Haacht. Nog enkele dagen geduld, moeder!    

Geplaatst in cultuur, De Grijze Man, familie, geschiedenis, kunst, vrije tijd | Tags: , , , , | 4 reacties

De kaart en het gebied

Geplaatst op 9 februari 2024 door peterdejaegher

Al van de herfst van vorig jaar laat de Grijze Man zich meeslepen door de kaart en het gebied. Vergis u niet, beste lezer, de kaart en het gebied die hem in de ban houden, betreffen niet de roman waarmee Michel Houellebecq, van wie hij een fan is, in 2010 de Franse Prix Goncourt heeft gewonnen. Deze kaart en dit gebied betreffen de stamdropping waar de Grijze Man ter gelegenheid van de 70ste verjaardag van zijn scoutsgroep, mee de schouders heeft onder gezet.

In een eerdere post op deze site liet de Grijze Man al eens zijn licht schijnen over hoe een dropping eruit zag toen hij nog jongverkenner, verkenner en leider was. De tijd van kompaslopen, rechtelijnschets, bolleke pijl, aanwijzingen in morse en zo meer, is voorbij. Of wie weet, toch niet helemaal. Aan de 85 ingeschreven deelnemers van de stamdropping om dat op 9 maart te ontdekken.

De Grijze Man is niet alleen om deze stamdropping voor te bereiden. Daar zit inmiddels een hele werkgroep achter. Het wonderlijke aan scoutswerkgroepen is dat die moeiteloos verschillende generaties leiders kunnen overspannen. Zo zitten in die werkgroep verschillende welpen aan wie de Grijze Man lang geleden als hun Akela leiding heeft gegeven. Maar ook met zijn oude vriend Leo, de zwarte panter Bagheera van weleer, die inmiddels ook 60 is geworden, heeft de Grijze Man dankzij de stamdropping de banden opnieuw aangehaald. En daar haalt hij veel deugd en vreugd uit.

Het eerste wat de werkgroep heeft beslist, was de keuze voor het gebied. Vervolgens werd gekeken naar de kaart. Waar laten we de dropping vertrekken? Waar komt ze aan? Blijven we zoveel mogelijk uit de bewoonde wereld en weg van geasfalteerde wegen of dorpskernen? Is de dropping niet te zwaar? Of te licht? De leeftijd van de deelnemers varieert immers van nieuwbakken scoutsleiders en -leidsters die nog geen twintig zijn, tot gepensioneerde zestigers die kampen met mankementen aan lijf en leden en een slechte fysieke conditie.

U raadt het, lezer, de Grijze Man heeft al veel plezier beleefd aan die voorbereidingen van de stamdropping. In verschillende groepjes testte de werkgroep de op kaart uitgezette routes uit. Hoe meer de dag van de stamdropping nadert, hoe beter ze eruit ziet. Op een geheime vergadering deze week in Kaffee Claude, zegde oudscout Guy toe om voor de catering tijdens de dropping te zorgen, wat voor een honderdtal deelnemers en helpers geen sinecure is. Voor dranken allerhande kunnen de oude en minder oude oud-scouts al decennia rekenen op Johan, nog zo’n kranige zestiger, die je in het gehucht Sint-Adriaan doorgaans terugvindt in de in Haacht wereldberoemde drankenhandel Swinnens.

Nu kijken de Grijze Man en zijn trawanten uit naar de big dark walk, de grote, laatste test van de stamdropping in het duister van een lange februarimaand die wat regenval betreft records verbreekt. Over een dikke week of twee krijgen de wandelaars wat meer informatie over de kaart en het gebied. En over een maand stappen leiders, oud-leiders en ouders die zich hebben ingeschreven uit de bus, om aan hun avontuur te beginnen. Enkele uren later zullen De kaart en het gebied voor hen geen geheimen meer hebben.

Want zoals een recensent over de roman schreef, heeft Michel Houellebecq zichzelf in 2010 met die onverwacht subtiele roman over leven en dood op een fenomenale manier vernieuwd. Pas toch maar op voor heksen, tovenaars en ridders! En vergeet je fluovestje niet.

Geplaatst in De Grijze Man, Haacht, literatuur, natuur, vriendschap, vrije tijd | Tags: , , | Plaats een reactie

Diep begraven in liefde

Geplaatst op 2 februari 2024 door peterdejaegher

Terwijl de boeren Brussel tot stilstand dwongen, zat de Grijze Man thuis te werken aan persberichten en toespraken voor zijn baas Sven Gatz, die minister is in de Brusselse regering. Hij keek even op toen buurvrouw en boerin Arlette enthousiast zwaaiend voorbij fietste, zoals ze dat zowat elke dag doet als de Grijze Man thuis is. Ze is een even welgezinde bezienswaardigheid als de eekhoorns, mezen, mussen, roodborstjes en af en toe eens een boomkruiper of kleine bonte specht waarnaar de Grijze Man uitkijkt als het zonnetje schijnt en de zonnepanelen katoen geven. Arlette is alvast niet gaan demonstreren in Brussel, bedacht de Grijze Man.

En dan hoorde hij The Triffids op Radio 1, de geliefde zender die het thuiswerken begeleidt en soms ook afleidt. Het liedje op de radio vormde de inleiding voor een gesprek met Triffidskenner Luc Janssen. De aanleiding voor het interview was de dood van de frontman van die Australische band, David McComb uit Perth, 25 jaar geleden.

Meteen werd de Grijze Man terug gekatapulteerd naar februari 1985, naar het Trainingscentrum voor Parachutisten in Schaffen, naar dat kleine kamertje in de blok voor onderofficieren, waar hij zijn laatste weken als dienstplichtige sergeant doorbracht bij de paracommando’s van het peloton RavAir. Tenzij hij in dromenland verkeerde, speelde op het nachtkastje naast zijn bed een oude mono cassettespeler met de nieuwste muziek die zijn scoutsvriend Raf speciaal voor hem had opgenomen. Daar leerde hij o.m. de elpee Born Sandy Devotional van die Triffids kennen.

Op kamp met de welpen, en leiders Raf, Leo en Tuur

Het is dus al 25 jaar geleden dat David McComb overleed, mijmerde de Grijze Man. Blijkbaar was McComb, na een harttransplantatie op z’n 36ste, blijven drinken en heroïne spuiten. The Triffids traden in de jaren tachtig enkele keren op in België, in Deinze, in ’t Stuc in Leuven, in Werchter en op Pukkelpop, waar ze in 1988 de headliner waren. De muziek van de band doet denken aan de weidsheid van het Australisch landschap, zoals trouwens de titel van een bekende single uit 1986 luidde, The wide open road. Vrolijk werd de Grijze Man van The Triffids niet. Maar toen het interview op de radio afgerond werd met hun “Bury me deep in love” (Diep begraven in liefde), welden er tranen. Over Raf.

Raf was net geen 45 geworden toen hij in juli 2011 door zijn lief dood teruggevonden werd in de badkamer, op zijn laatste werkdag vooraleer het bouwverlof zou aanbreken. De Grijze Man denkt nog vaak terug aan de stralen die Rafs gibberlach achterliet. Zoals Anaïs het op zijn bidprentje schreef.      

Geplaatst in Brussel, cultuur, De Grijze Man, geschiedenis, liefde, paracommando's, vriendschap | Tags: , , , , , , , , | Plaats een reactie

Niet voor kinderen

Geplaatst op 24 januari 2024 door peterdejaegher

Afgelopen weekend nodigde de oudste dochter van de Grijze Man hem samen met zijn vriendin en moeder uit voor een diner op haar appartement in Brussel. Ze had flink haar best gedaan om lekker vegetarisch te koken. Het was de eerste keer dat oma het gezellige plekje bezocht dat Winke in de buurt van het Zuidstation had ingericht.

Na een aperitiefje diende ze een lekkere soep op en dan volgde een heerlijke vegetarische ovenschotel, die de Grijze Man en zijn gezelschap aangenaam verraste. Bij een glaasje rode wijn vertelde de Grijze Man over een artikel dat hij die ochtend in zijn krant had gelezen. Onder de titel ‘Neven en nichten worden schaars (en dat is slecht nieuws)’, vernam hij dat in de hele wereld de families kleiner aan het worden zijn. De grootouders leven langer, dat wel, maar de mensen moeten het met minder nonkels, tantes, neven en nichten stellen. En die grootouders zullen op hun beurt minder kleinkinderen hebben. Dat zet druk op de samenleving, echode de Grijze Man de journalist.

Families worden overal ter wereld smaller en verticaler, ging hij verder. Een groep demografen had over deze evolutie een studie in een wetenschappelijk tijdschrift gepubliceerd. De mensen leven tegenwoordig langer, maar tegelijk hebben ze minder kinderen en stellen ze de leeftijd waarop ze ouders willen worden, steeds langer uit.

Tegen het einde van deze eeuw, vertelde de Grijze Man verder, zal een vrouw van 65 jaar nog slechts 25 levende verwanten hebben. En in 1950 waren dat er nog 41, een daling met 38 procent dus. Met zo’n wijsheid probeerde de Grijze Man indruk te maken op z’n vrouwelijk gezelschap van een bijna dertigster, een 55’ster en een 85’ster. Die laatste had nog begin december met haar zussen, broer, vier kinderen, twaalf kleinkinderen en vier achterkleinkinderen een fantastisch verjaardagsfeest gevierd.

Toen hij nog een kleine jongen was, vertelde de Grijze Man verder, ging hij rond nieuwjaar met zijn ouders op bezoek bij zijn tabak snuivende overgrootmoeder, die 96 was toen ze stierf en 17 kinderen heeft gebaard. Waarvan twee voorkinderen, voegde zijn moeder daar aan toe. Voorkinderen? Daarvan had nog niemand van het gezelschap gehoord.

Wel ja, ging de moeder van de Grijze Man verder, de twee baby’s die mijn oma als jonge vrouw baarde toen ze nog niet getrouwd was en nog bij haar ouders verbleef. Een ongelukje dus, vroeg iemand. Ja, antwoordde oma, zo zou je dat kunnen noemen. Maar die baby’s werden bij mijn overgrootmoeder gewoon mee met de andere kinderen grootgebracht, tot de nog jonge moeder een man vond die zo vriendelijk was er de twee kinderen die niet van hem waren, na het huwelijk bij te nemen. Op eentje meer of minder werd niet gekeken in dat gezin. Er volgden nog vijftien andere kinderen.

Maar waarom lieten ze dan geen abortus doen, vroeg Winke. Omdat dat toen niet mocht, natuurlijk, antwoordden de drie oudsten in koor. Abortus werd immers pas legaal in 1990, herinnerde de Grijze Man aan de historie van koning Boudewijn, die weigerde de abortuswet te ondertekenen. De houding van de koning zorgde toen voor een constitutionele crisis, die werd afgewend door de paapse koning tijdelijk in de onmogelijkheid te stellen om te regeren.

En vóór abortus legaal was, was het bovendien duur en gevaarlijk om de vrucht uit de baarmoeder weg te laten halen, zei de moeder. Maar het gebeurde natuurlijk hier en daar wel, vertelde ze, illegaal bij een engeltjesmaakster. Dat was een vrouw die een flinke som geld vroeg om het embryo in de baarmoeder te doden. En het gebeurde wel eens dat de moeder daarna onvruchtbaar was, of dat ze bij zo’n bloedige ingreep het leven liet. Een huivering trok door het gezellige appartement. Wat een tijden waren dat toch. Gelukkig was er nog koffie met versnaperingen als toetje.   

Geplaatst in Brussel, De Grijze Man, familie, geschiedenis, media, politiek, samenleving, vrije tijd | Tags: , , , , | 2 reacties

Myriam en de kruisende mensen in de Brusselse kou

Geplaatst op 11 januari 2024 door peterdejaegher

Het vriest dat het kraakt. Ook in Brussel is het erg koud. Om het wat minder koud te hebben, loopt de Grijze Man het Centraal-Station uit langs de ondergrondse gang naar Kantersteen. Hij zou de metro kunnen nemen om sneller en warmer op zijn werk te geraken, maar hij kiest toch voor de wandeling van een kwartier. Die wandeling naar zijn werk is in elk seizoen eigenlijk een boeiende belevenis, bedenkt de Grijze Man. Hij houdt ervan naar de mensen te kijken die hij in die gang en verder op weg naar de Kunstlaan kruist. Bovendien is wandelen goed voor de conditie.

Ook de kleuren van de kleding zijn in de winter donkerder dan in de andere seizoenen. De in lichte kleuren uitgedoste mensen zijn zeldzaam. Een fluovestje voor de veiligheid, ja dat ziet de Grijze Man wel eens voorbij wandelen. Maar verder is er in de hele gang naar Kantersteen maar één vrouw met een jas in een zomerse kleur, een heerlijk indigoblauw dat de Grijze Man herinnert aan de hemel in Kreta in mei.

Een vrouw heeft haar lichtbruine sjaal over haar hoofd gebonden zodat haar oren bedekt zijn, in plaats van hem rond haar hals te draperen. Een andere vrouw met een kort maar gevoerd jack daagt de vriestemperatuur uit in nylonkousen onder een minirok. Een derde vrouw doet haar handschoenen uit en leest een bericht op haar telefoon terwijl ze zich met forse stap vooruit haast. Als ze de Grijze Man kruist, verschijnt er een wondermooie glimlach op haar gezicht. De Grijze Man bedenkt dat ze waarschijnlijk een goede morgen gewenst wordt door haar lief, die misschien wel net aan het ontbijten is en het idee heeft gekregen zijn schat eens te verrassen.

Denk nu niet dat de Grijze Man alleen naar de vrouwen kijkt. Wat verder passeert hij een kale man in een lange grijze wollen overjas. Over zijn jas heeft hij een dikke sjaal rond zijn hals geknoopt, die wel zijn nek bedekt maar zijn oren en kale kop blootstelt aan de vrieskou. Hm, bedenkt de Grijze Man, gelukkig heb ik wel een muts op die mijn hoofd en ook mijn oren bedekt.

Een familie met grote valiezen probeert geconcentreerd haast te maken, in het zog van de man die wellicht hun vader en echtgenoot is. Ze hebben misschien wel enkele dagen Brussel bezocht, fantaseert de Grijze Man, en nu reppen ze zich terug naar het station, om hun aansluiting op de trein naar de luchthaven niet te missen.

Op heel het traject van Brussel-Centraal tot aan zijn kantoor loopt de Grijze Man geen enkele bekende tegen het lijf. Nochtans kijkt hij altijd uit naar bekenden. Maar natuurlijk zijn er veel meer mensen in Brussel die de Grijze Man niet kent dan wel. Nochtans, zo mijmert hij, doet hij een heel stuk van de weg die naar het centrum van de vaderlandse politiek loopt, waar hij wel enkele tientallen mensen kent: politici, kabinetsmedewerkers en personeelsleden van parlementen bijvoorbeeld.

En dan schiet opeens Myriam door het hoofd van de Grijze Man, een gewezen collega aan wie hij goede herinneringen bewaart. Hij werkte graag samen met Myriam op het kabinet van Marino Keulen toen die minister was. En op een receptie op het vorige kabinet van Sven Gatz zwaaide de Grijze Man Myriam mee uit, toen ze algemeen directeur werd van de stad Diest.

Die Myriam is toch wel een straffe madam, denkt de Grijze Man niet voor het eerst, met een grote vakkennis, werkkracht, charisma en lef. Ze was vanmorgen in het nieuws. Of beter gezegd, de Grijze Man merkte bij een check op zijn smartphone dat Myriam een nieuwe job heeft gevonden. Ze wordt na allemaal mannen, de eerste ombudsvrouw van het Vlaams Parlement ooit. De Grijze Man kijkt al uit naar de zeldzame momenten dat hij Myriam weer zal zien. Of kruisen. Proficiat Myriam!

Geplaatst in Brussel, De Grijze Man, politiek | Tags: , , , , , , , | 3 reacties