Het was een liedje uit een film dat me een tijdje geleden stil deed staan. Ineens hoorde ik enkele zinnen zingen die ik zomaar kon meezingen. What’s the buzz, een lied uit de musical Jesus Christ Superstar! Meteen was ik opnieuw zestien en in Londen.

De rockopera van Andrew Lloyd Webber (muziek) en Tim Rice (tekst) was, nu ik erop terugkijk, het hoogtepunt van de Londenreis die mijn klas ondernam in het 4de humaniorajaar, zoals de schooltraditie in Don Bosco Haacht het op het einde van de jaren zeventig voorschreef. Wat genoot ik van die uitvoering over de laatste dagen van Jezus in deze kunstvorm! Voor het eerst in mijn leven woonde ik live een top-musical bij en hij blies me van mijn sokken. Ik kocht de plaat, zag de film en kon na een tijd vele liedjes meezingen, een talent waar ik als gewezen koorknaap ook wat aanleg voor had.

De rockopera was ook naar inhoud een revolutionaire innovatie van het passieverhaal dat ik als toenmalig doorwinterd misdienaar wel op mijn duimpje kende: Jezus werd er als een gewone sterveling neergezet en Maria Magdalena liet haar grote gevoelens voor de Heiland de vrije loop, bijvoorbeeld in het prachtige Don’t know how to love him.

Met de flarden uit de musical floepten ook andere herinneringen aan die Londenreis in het leven van de puber die ik toen was, terug boven water: de vinylplaten die ik in Londen kocht, waar die prachtige zwarte schijven met kwetsbare groeven flink goedkoper waren dan in België. Voor mijn vriend Johan bracht ik toen ook enkele elpees mee, eentje van Cheap Trick, met de hit “I want you to want me”, en de elpee van Led Zeppelin II, met “Whole lotta love”.

Maar ook de geur van patchoeli in zo’n piepklein flesje blijft beklijven. Mijn moeder goot het bij mijn thuiskomst meteen in het toilet uit, omdat de inhoud volgens haar afgrijselijk stonk. Ik tikte er op Portobello Road nog de paperback met de songteksten van de eerste albums van Bob Dylan op de kop. Tot vandaag neemt dat versleten boek nog een ereplaats in mijn boekenkast in.

En natuurlijk kregen we op een week tijd nog gigantische cultuurinjecties ingespoten: wereldberoemde musea bezoeken, paleizen, kathedralen en kastelen bewonderen, trekpleisters ontdekken waar geschiedenis werd geschreven, jarenlang lopende toneelopvoeringen bijwonen, maar ook een Premier League-wedstrijd beleven en een avondje gokken op de dograces. Zelfs het go as you please-metroticket was een feest, allemaal dankzij de geestdrift waarvoor mijn onvergetelijke klasleraar van toen, Gaston Stas, en zijn helaas onlangs overleden vrouw Yvonne Peeters, samen met andere leerkrachten een week paasvakantie opofferden.

Maar wat ik dankzij die leerkrachten als 63-jarige tot vandaag nog apprecieer: de vrijheid die ze ons als 16-jarigen in die metropool schonken: zelf een restaurant mogen kiezen om te gaan eten, de ontdekking van de pizza (vaak in een Pizzaland), de biertjes die ik in alle Engelse maten achterover kon kiepen zonder dat iemand me stopte, die nachtenlange diepzinnige en oppervlakkige gesprekken die we als jonge mannen en jonge vrouwen op elkaars kamers voerden, het gelach en het plezier van vrienden ondereen.

Een vrijheid ook die me zomaar, volslagen onverwacht, als bij toverslag de meisjes liet ontdekken. Ik keek met hongerige ogen naar die al meer dan de jongens volwassen vrouwelijke wezens. Ik mocht ze voelen met mijn handen en proeven met mijn lippen en ik besefte dat zij, die nochtans al jaren in mijn klas zaten, al van top tot teen volgroeide vrouwen waren geworden die echt wel mijn warmbloedige belangstelling waard waren, terwijl ik toen nog met horten en stoten, inwendig en naar buiten uit, worstelde om mijn jongen-zijn te ontgroeien.

Die laatste herinneringen zijn de belangrijkste en misschien wel, nu die geloken jeugdjaren nog eens terugkeren in mijn geheugen, de mooiste. Met dank aan Gaston, Yvonne en de leerkrachten die ons toen vergezelden.