Diep begraven in liefde

Terwijl de boeren Brussel tot stilstand dwongen, zat de Grijze Man thuis te werken aan persberichten en toespraken voor zijn baas Sven Gatz, die minister is in de Brusselse regering. Hij keek even op toen buurvrouw en boerin Arlette enthousiast zwaaiend voorbij fietste, zoals ze dat zowat elke dag doet als de Grijze Man thuis is. Ze is een even welgezinde bezienswaardigheid als de eekhoorns, mezen, mussen, roodborstjes en af en toe eens een boomkruiper of kleine bonte specht waarnaar de Grijze Man uitkijkt als het zonnetje schijnt en de zonnepanelen katoen geven. Arlette is alvast niet gaan demonstreren in Brussel, bedacht de Grijze Man.

En dan hoorde hij The Triffids op Radio 1, de geliefde zender die het thuiswerken begeleidt en soms ook afleidt. Het liedje op de radio vormde de inleiding voor een gesprek met Triffidskenner Luc Janssen. De aanleiding voor het interview was de dood van de frontman van die Australische band, David McComb uit Perth, 25 jaar geleden.

Meteen werd de Grijze Man terug gekatapulteerd naar februari 1985, naar het Trainingscentrum voor Parachutisten in Schaffen, naar dat kleine kamertje in de blok voor onderofficieren, waar hij zijn laatste weken als dienstplichtige sergeant doorbracht bij de paracommando’s van het peloton RavAir. Tenzij hij in dromenland verkeerde, speelde op het nachtkastje naast zijn bed een oude mono cassettespeler met de nieuwste muziek die zijn scoutsvriend Raf speciaal voor hem had opgenomen. Daar leerde hij o.m. de elpee Born Sandy Devotional van die Triffids kennen.

Op kamp met de welpen, en leiders Raf, Leo en Tuur

Het is dus al 25 jaar geleden dat David McComb overleed, mijmerde de Grijze Man. Blijkbaar was McComb, na een harttransplantatie op z’n 36ste, blijven drinken en heroïne spuiten. The Triffids traden in de jaren tachtig enkele keren op in België, in Deinze, in ’t Stuc in Leuven, in Werchter en op Pukkelpop, waar ze in 1988 de headliner waren. De muziek van de band doet denken aan de weidsheid van het Australisch landschap, zoals trouwens de titel van een bekende single uit 1986 luidde, The wide open road. Vrolijk werd de Grijze Man van The Triffids niet. Maar toen het interview op de radio afgerond werd met hun “Bury me deep in love” (Diep begraven in liefde), welden er tranen. Over Raf.

Raf was net geen 45 geworden toen hij in juli 2011 door zijn lief dood teruggevonden werd in de badkamer, op zijn laatste werkdag vooraleer het bouwverlof zou aanbreken. De Grijze Man denkt nog vaak terug aan de stralen die Rafs gibberlach achterliet. Zoals Anaïs het op zijn bidprentje schreef.      

Dit bericht werd geplaatst in Brussel, cultuur, De Grijze Man, geschiedenis, liefde, paracommando's, vriendschap en getagd met , , , , , , , , . Maak de permalink favoriet.

Plaats een reactie