De volgende ochtend kruisen we Arno die uit zijn auto stapt, met een stokbrood onder zijn arm. Oh ja, zegt hij, de bakker in het dorp is gesloten. En het Louis Delhaizetje is overkop gegaan. Maar je kan in l’Imprévu nog wel een brood krijgen. Daar zorgen ze er nu voor dat het dorp niet zonder brood zit. We reppen ons dus naar het café-restaurant op het dorpsplein, dat enkele dagen dienst doet als restaurant-café-bakkerij. Het is er de zoete inval. Maar gelukkig geraken we nog aan een stokbrood. We drinken er een koffie en laten ons verleiden door een chocoladebroodje, terwijl we luisteren naar de grote discussies over de nieuwe brug.

Sommige klanten winden zich helemaal op. Ze vinden het schandalig dat er 1,4 miljoen euro is geïnvesteerd in die zogenaamde Passerelle Himalayenne over de Semois in het naburige Florenville. En dat terwijl er in Herbeumont nog zoveel te doen valt voor de inwoners in plaats van de toeristen een extra attractie te schenken, gratis dan nog wel, in tegenstelling tot andere toeristische hangbruggen waarvoor je moet betalen.

Bovendien doen er verhalen de ronde over toeristen die hun afval achterlaten op de paden en dreven van het uitgestrekte, prachtige woud. Een tooghanger uitgedost in een kaki legerhemd, een wollen groene broek en schoenen met een gat erin, beweert zelfs dat de toeristen aan de nieuwe brug en op de paden die ernaartoe leiden hun gevoeg doen. Dat is weer zoiets waar Ecolo achter zit, vermoedt hij. En waarom investeren ze dat geld niet in het verbeteren van de wegenis of de voetpaden in het dorp? Waarom moeten ze nog meer toeristen lokken?

De wandelapp Komoot heeft een rondwandeling uitgewerkt van 11,1 km met 250 hoogte- en daalmeters en met de controversiële hangbrug over de Semois en het uitkijkpunt Roche du Chat op 380 meter als hoogtepunten op het parcours. De rondwandeling wordt niet aangegeven door bordjes, maar met een kaartje en gpx.

Officieel vertrekt de route aan het meer van Epioux, waar twee vissers in hun bootje aan het hengelen zijn. Wij reden door de bossen naar dat vertrekpunt, over tracks die vooral voor jeeps en niet voor Kia’s geschikt zijn. Gelukkig kregen we geen klapband. Eens goed geparkeerd aan het meer met het vervallen kasteel ernaast, begeven we ons op pad voor een tocht van drie uur stappen. Winke waakt er met haar gsm over dat we bij kruisingen en splitsingen van drie tot vijf paden het parcours zonder verdwalen afhaspelen.

Eens goed op weg verbaast het ons dat er zo weinig wandelaars ons pad kruisen. Het uitgestrekte woud waartussen de Semois slingert is prachtig in de late hoogzomer. Tot onze verbazing houden we het die dag op het hele parcours droog. Na een haakse bocht op het brede pad waaronder de Semois rustig kabbelt, stuiten we toch op mensen. Een grote familie met grootouders, ouders en een vijftiental kinderen van groot tot klein kruist ons pad. Eén van de jongens roept uit dat hij als eerste de nieuwe hangbrug heeft gespot. Het gezelschap is op familieweekend. Vanop een afstand zien ook wij opeens in de verte de nieuwe hangbrug hangen. Aan de betonnen sokkels waaraan de brug van 185 meter lang en 30 meter boven de Semois opgehangen is, staat een groot bord met volgende waarschuwing, ook in het Nederlands: “Opgelet, toegang op de hangbrug en doorgang zijn moeilijk. De hangbrug is uitsluitend bestemd voor normaal voetgangersverkeer. Gelieve niet te stoppen in het midden van de brug. Elke activiteit die bewegingen van de constructie veroorzaakt of risico’s inhoudt voor de aanwezige personen op de site is verboden.”  

Eronder staat nog een waarschuwing: “Het oversteken is verboden bij slecht weer (onweer, hevige wind, rijp, …).” Wie over de brug wandelt, voelt de kabels effectief bewegen. Op nog een bord dat goed zichtbaar is opgesteld, staat helaas alleen in het Frans geschreven dat het verboden is om stenen en andere voorwerpen van de brug naar beneden te werpen: “Interdiction de jeter des pierres et autres!”

Als Winke en ik helemaal tot aan de overkant van de brug zijn gewiebeld, keren we terug. Over de bewegende kabelbrug kruisen we nog eens de grote familie die op weekend is. Tot mijn verbijstering hebben verschillende kinderen van die familie stenen verzameld die ze over de reling in de diepte werpen, wat luide klappen op het wateroppervlak genereert. Ik kan me niet inhouden en maan de grootouders en ouders aan hun kleinkinderen tot de orde te roepen. Dat gebeurt gelukkig toch… Ik mag er niet aan denken wat er kan gebeuren als er vanop de brug stenen zouden worden gegooid en er bij dieper water kano’s en kajaks onder de brug door varen.