13 juni 2026, met twee auto’s naar Pralognan

Halverwege juni 2026 vertrokken Marianne en ik met vier vrienden naar de Alpen. We reden erheen met twee auto’s, de Ford van Danny en de Alfa Romeo van Erwin. De wandelvakantie was een puike organisatie van Reizen Marianne. Ons gezelschap bestond uit Erwin, Christel, Greet, Danny, Marianne en mezelf. De eerste halte waar we een week lang zouden verblijven lag in het Franse dorpje Pralognan-la-Vanoise. Marianne heeft er voor ons groepje een week in een “Zwitserse” houten chalet geboekt.

De chalet is voldoende ruim voor ons zessen. Op de benedenverdieping is er een grote goed uitgeruste keuken, een woonruimte met een grote tafel, een salon met gemakkelijke zetels en een tv die we niet één keer hebben aangezet. Op de bovenverdieping slapen de koppels in een dubbel bed en de singles in een eenpersoonsbed. Ook de sanitaire voorzieningen zijn pico bello. Al snel voelen we ons ook thuis op het ruime terras waar we dankzij een grote parasol kunnen kiezen om in de zon of in de schaduw te zitten of liggen. Nu ja, we zijn er natuurlijk niet om zoveel mogelijk te zonnen maar wel om te wandelen in de bergen.

Zodra iedereen goed geïnstalleerd is, vatten we dus een inloopwandeling aan. Die wandeling blijkt al na enkele honderden meters klimmen voor sommigen zwaarder dan gedacht. Het was een heen-en-weer- tochtje van een kilometer of zes, dat vlakbij de Doron-rivier vertrekt. We hebben zo’n zeshonderd hoogtemeters te verteren. We wandelen vrij steil omhoog op brede tracks en smalle bospaadjes. Vooral Danny ziet af op de klim. Onderweg krijgen we twee mooie watervallen te zien, waar we even halt houden om uit te rusten. De afdaling over stenige paadjes is voor wie het moeilijk heeft ook al niet van de poes. We voelen met z’n allen de vermoeidheid in onze benen toenemen.

Terug in het dorp houden we op een groot café-terras nog even halt om onze dorst te lessen of een ijsje te eten. Erwin en ik kiezen voor een halve liter bier als dorstlesser. Dat heeft de ober helaas niet zo goed begrepen. Hij brengt ons twee pintjes van 0,25 cl, wat samen natuurlijk een halve liter is. Helaas strompelt de kelner waarbij er een pintje valt, de prijs ervan helaas niet.

Eens terug in onze chalet eten we de spaghetti bolognaise, die ik ingevroren in halve literdozen thuis had bereid. Voor onze goede vriend Danny was de inloopwandeling al een beetje teveel van het goede. Zijn conditie laat te wensen over, vermoedden we al tijdens een gezamenlijke wandeltraining enkele weken geleden over de Ardense heuveltjes. Van ons allemaal zag hij het meest af van de inloopwandeling. De volgende dag verkiest hij toch om mee met de groep te gaan wandelen.

Ook Greet heeft pijnlijke benen na de inloopwandeling. De kranige vrouw uit Brugge is de 65 al voorbij. Maar op de bergpaden laat ze zich niet kennen. Na de lunch verlekkert ze zich al aan de koffie die ze straks op een café-terras zal drinken, haar favoriete drank. Op enkele honderden meters van het dorp schakelt ze een versnelling hoger. Ze reserveert voor ons groepje plaatsen op de zitbanken.