Wandeling naar Rocher de Villeneuve, 15 juni 2026

Voor deze wandeling vertrokken we van uit onze chalet in Pralognan. Ons doel is de Rocher de Villeneuve. Meteen vatten we een stevige klim aan. De wandeling slingert steil omhoog. Onderweg vullen we onze drinkbussen bij aan een bron met drinkbaar water. We passeren enkele gebouwtjes op een rij. Ze hebben een naam: “Les Rossechets”. Zijn het bewoonde huisjes of zijn het stallen? We zien er alvast geen beweging in de buurt. Het blijft een raadsel waarvoor die Rossechets dienen. Het pad slingert nu verder op een vlakte, de “Plan de la Trin”.

Daar houden onze vrouwen het voor bekeken. We hebben op die vlakte een klim van 550 meter in de benen. De mannen gaan door, opnieuw stijgen. Erwin, Danny en ik zweten ons onder een warme zon verder naar de top. Eerst wandelen we gestaag naar de Col du Golet. Van daar zien we nog een bergtop die wat hoger ligt, de Rocher de Villeneuve.

Meteen vatten we een stevige klim aan. De wandeling slingert steil omhoog. Onderweg vullen we onze drinkbussen bij aan een bron met drinkbaar water. We passeren enkele gebouwtjes op een rij. Ze hebben een naam: “Les Rossechets”. Zijn het bewoonde huisjes of zijn het stallen? We zien er alvast geen beweging in de buurt. Het blijft een raadsel waarvoor die Rossechets dienen. Het pad slingert nu verder op een vlakte, de “Plan de la Trin”.

Even uitblazen op de Rocher de Villeneuve vooraleer we weer afdalen naar Pralognan

Dat mikpunt wordt het hoogtepunt van de dag. Eens op de top houden we onze inspanningen ook voor bekeken. Gelukkig hebben we nog genoeg water in de drinkbussen. Als we hijgend op de Rocher de Villeneuve geklauterd zijn, hebben we 830 meter geklommen. Tijd om terug te keren naar ons huisje, waar we nog kunnen uitblazen onder een aangenaam zonnetje op het terras.

Dat mikpunt wordt het hoogtepunt van de dag. Eens op de top houden we onze inspanningen ook voor bekeken. Gelukkig hebben we nog genoeg water in de drinkbussen. Als we hijgend op de Rocher de Villeneuve geklauterd zijn, hebben we 830 meter geklommen. Tijd om terug te keren naar ons huisje, waar we nog kunnen uitblazen onder een aangenaam zonnetje op het terras.

Dit bericht werd geplaatst in Frankrijk, Reizen met Marianne, vriendschap, vrije tijd, wandelen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie