Het ouderlijk huis

Langs de kant van de vader van mijn moeder stam ik af van leurders in touwen en koorden uit Maldegem. Daar trouwde op 23 april 1902 mijn overgrootvader, de 21-jarige Gustaaf Dermul uit Eeklo, met mijn overgrootmoeder, de 16-jarige Louise Marie De Vogelaere. Mijn nonkel Georges Dermul, de broer van mijn moeder, heeft het verhaal van hun huis in de Rodestraat, de Rôstraete in Brugge van waaruit zijn oma de familie dirigeerde, te boek gesteld.

Als nazaat heb ik het verhaal van mijn moeders familie langs vaderskant graag gelezen. Ik had er doorheen mijn jeugd al flarden van opgevangen natuurlijk. Over hoe Louise Marie de almaar aanslepende opdracht die ze haar leurende en graag in herbergen verpozende man gaf om een huis te zoeken in Brugge, zelf ter harte nam en in 1919 al bij haar eerste prospectie de Rodestraat 46 voldoende geschikt vond om er een kroost in onder te brengen dat zestien kinderen groot zou worden. Ik weet niet of het kind dat aan de Spaanse griep bezweek, daarbij geteld is.

Ik had ook al gehoord hoe Gustaaf aan zijn einde kwam: een verhaal dat moeder met de hand voor haar mond en de ogen gesperd in mijn jongensoren fluisterde, waardoor ik het nooit meer zou vergeten. In het boek van mijn nonkel neemt het de gedaante aan van een sec artikel uit het Brugsch Handelsblad van 9 maart 1929:
“Woensdagmorgen heeft de 49-jarige Gustaaf Dermul, leurder, wonende Roodestraat, gehuwd en vader van 16 kinderen op tragische wijze een einde gemaakt aan zijn leven. Langs de Coupeurerei, namelijk nabij het sas, is de wanhopige in het water gesprongen. Een uur later werd zijn lijk bovengehaald.”
Aan privacy werden in die dagen weinig woorden vuilgemaakt.

Het huis in de Rodestraat 46 stond bijzonder centraal in het familieleven van de “Dermultjes”. Soms zelfs zo centraal dat het verstikkend werkte op de huishoudens van haar kinderen, eens Louise Marie grootmoeder was. Ik heb die legendarische overgrootmoeder nooit gekend. Ze stierf in 1960, drie jaar voor ik ter wereld kwam.

Het huis van mijn meter en opa in de Sint-Pietersnoordstraat in Brugge stond ook centraal in mijn jonge jaren. Wat een plezier heb ik in dat (groot-)ouderlijk huis beleefd met mijn grootouders, nonkels en tantes, neven en nichten.

Deze week dacht ik er in een verloren kwartier aan mijn moeder te bellen, om haar verslag te doen van mijn laatste vakantiedagen met Winke bij mijn goede vrienden in Frankrijk. “Als je druiven wil, moet je langs komen”, zei ze, “want ik ga je er niet mee achterna hollen.” En ze zei vooral dat het lang geleden was. Ze heeft tijdens de vakantie haar huis verkocht. Het huis dus dat ook mijn ouderlijk huis is. Waar ik met mijn ouders, jongere zussen en broer ben komen wonen toen ik tien was.

Het was het eerste huis in een intussen al decennia volgebouwde straat. Waar mijn twintig jaar geleden overleden vader een jonge notenboom in de tuin plantte en beweerde dat het zeven jaar zou duren vooraleer die vruchten zou dragen. Waar ik met hem een druivenserre heb mogen helpen bouwen. Waar hij een grote groentetuin had en kippen en konijnen kweekte.

Waar wij kampen, boomhutten en ondergrondse schuilplaatsen bouwden in de bosjes rondom ons. Waar naast onze tuin een voetbalveldje lag voor de buurt en wat verderop, aan de overkant van de straat, een crossparcours voor de fiets, met bergen en putten.
Waar in dat grote huis zoveel werd gefeest, kaarten en letters werden gelegd en in het donker Super 8-filmpjes bekeken. Waar gerookt en gedronken, gediscussieerd en gevrijd, gezongen en geruzied, gelachen en geweend, gekotst en gescheten is, niet steeds waar het hoorde.

Het ouderlijk huis, die plaats die geen mens vergeet. Waarover je inderdaad een boek kan schrijven. Dank u nonkel Georges.

En dit jaar, realiseer ik me, gaan wij dus voor het laatst druiven eten uit onze serre en noten rapen van onze boom.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in familie, geschiedenis, liefde en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het ouderlijk huis

  1. Elyn yvette zegt:

    yvette Elynde boek al 2 maal herlezen,Georges Dermul hij prachtig voor ons ,de ganse familie!en na het lezen beseffen we nog eens wat een bijzondere vrouw MEME van Brugge was.( Wij zijn van Gent)

    Like

  2. Georgette Dermul zegt:

    Ik heb ervan genoten en t heeft me ontroerd mama

    Verzonden vanaf mijn Sony Xperia™-smartphone

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s