Lessen in Dylan (16): Een verhaal als een orkaan

“Desire” was niet alleen voor dat prachtige liefdeslied over Sara een bijzondere plaat. De langspeler begon met “Hurricane”. Een protestlied zowaar. Dat was lang geleden.

Elk jaar probeer ik een keer af te spreken met mijn oude studiemakker Geert, die in het diepe West-Vlaanderen woont. Meestal spreken we halverwege af, in Gent. Op een keer zaten we in ’t Geduld, een bruine kroeg een zwaar bier te degusteren, toen uit de luidsprekers ineens die bekende intro klonk en de woorden: ‘This is the story of the Hurricane’. Geert kon het nog altijd helemaal meezingen.

Het lied gaat over Rubin Carter, een zwarte bokskampioen uit de vroege jaren zestig, dierubincarter samen met zijn vriend John Artis werd gearresteerd op verdenking van een drievoudige moord in Paterson, New Jersey. Carter en zijn vriend werden op grond van betwiste ooggetuigen als daders aangewezen. Zonder sluitend bewijs veroordeelde een blanke jury het duo in ’67 tot levenslang. Carter hield zijn onschuld vol. In ’74 gaven twee van de belangrijkste getuigen toe dat ze onder ede hadden gelogen. Er volgde een geldinzameling voor een heropening van het proces en zo gebeurde ook een tijdje later.

Carter schreef een boek met als titel “The Sixteenth Round” dat hij naar veel beroemdheden en ook naar Dylan stuurde. Die was zo onder de indruk dat hij Carter in de gevangenis opzocht. Hij stelde hem voor om over zijn zaak een lied te schrijven. Dat werd “Hurricane”. De liedtekst dendert als een film voorbij. En hoewel de tekst de vinger niet altijd vast op de pols van de waarheid houdt, zetten de lijnen knap een ingewikkelde zaak uiteen.

Dylan oogstte er op zijn “Rolling Thunder Tour” alleszins grote successen mee. In Madison Square Garden werd een vijf uur lange benefietshow georganiseerd, “The Night of the Hurricane”, waar Mohammed Ali zijn steun aan Carter kwam belijden.

De bokser die zowat alleen volgens Dylan wereldkampioen had kunnen worden, werd in maart op borgtocht vrijgelaten in afwachting van zijn tweede proces. Maar in december veroordeelde de rechtbank hem opnieuw. Carter moest terug naar de gevangenis. Daar zou hij blijven tot 1985. Toen deed een rechter van het Hooggerechtshof de veroordeling van Carter teniet, op grond van het feit dat die veeleer was gebaseerd op racisme dan op argumenten. In 1999 verfilmde Norman Jewison de affaire in de film “The Hurricane”, met Denzel Washington in de hoofdrol. Carter overleed in 2014.

Het lied van Dylan duurt acht en een halve minuut en telt elf coupletten. Dylan zong het emmylouharrismet een zangeres die op dat moment haar derde album aan het opnemen was: Emmylou Harris. Met haar stem kreeg het nummer een bijzonder cachet. Maar een nieuw geluid op “Desire” was ook de zigeunerviool van Scarlet Rivera.

Voor die zigeunerklanken moeten we enkele maanden terug in de tijd, naar het Franse Saintes-Maries-de-la-Mer in de Camargue. Dylan was er op een zigeunerfestival beland met David Oppenheim, die de achterzijde van de hoes van “Blood on the Tracks” had geschilderd. Sara zou met Bob meereizen om in Frankrijk zijn 34ste verjaardag te vieren. Maar Dylan dook alleen op, ‘volslagen in wanhoop, geïsoleerd en verloren’. Het kustplaatsje vol zigeuners in de prachtige Camargue was het schouwtoneel voor “One More Cup of Coffee”.

Terug in New York leerde hij Patti Smith kennen, in wie hij de verwante ziel van een dichter herkende. Patti was trouwens naar New York gekomen met ambities als dichteres. Dat ze zou eindigen als “de grootmoeder van de punk” en vrouwelijk rock’n roll-icoon kwam maar door een samenloop van omstandigheden, die ze mooi heeft beschreven in haar autobiografie “Just Kids” uit 2010. Dylan viel voor haar combinatie van vrije verzen met rock’n roll. Met dat procédé zou ze niet lang daarna doorbreken met “Horses”, haar debuutalbum.

Smith moet toch een speciale plaats hebben behouden in Dylans hart, als hij haar toevertrouwde om zijn Nobelprijs te gaan afhalen in Stockholm. En dat was andersom ook zo. In “Just Kids” beschrijft ze zelf ook die ontmoeting met Dylan. Op die bewuste avond, toen ze zich met haar muzikanten door de menigte een weg naar het podium zocht, ‘kreeg de sfeer een geladenheid alsof er storm op komst was.’ (…) ‘Ondanks al dat gewervel rondom me kon ik nog een andere aanwezigheid voelen, zo zeker als het konijn de jachthond aanvoelt. Hij was er. Plotseling begreep ik wat het wil zeggen dat er spanning in de lucht hangt. Bob Dylan was de club binnengekomen. Die wetenschap had een vreemde uitwerking op mij. In plaats van deemoed voelde ik macht, misschien die van hem; maar was ik me bewust van mijn eigen waarde en de waarde van mijn band. Het bleek een avond van inwijding voor mij te zijn, een avond waarop ik volledig mezelf was geworden in aanwezigheid van iemand die ik tot voorbeeld had genomen.’

Twee dagen na zijn kennismaking met Patti, zag Dylan vanuit zijn auto een zigeunerachtige vrouw lopen in Greenwich Village, met een vioolkoffer onder de arm: Scarlet Rivera. Dylan nodigde haar meteen uit om in de studio wat mee te komen spelen.
Wat een ontdekking bleek die vrouw met de viool te zijn. Ze gaf de onvergetelijke liedjes als “One more cup of coffee”, “Black Diamond Bay”, “Isis”, “Joey”, “Oh Sister” of “Mozambique” een vleugje wereldmuziek mee. “Desire” werd een nieuw visitekaartje van Dylan.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Bob Dylan en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s