Reünie

‘Jij hebt me toen laten zitten voor iemand anders’, wierp een vrouw die 39 jaar geleden een meisje van veertien was, me voor de voeten. Haar naam zal ik maar beter niet verklappen. We zaten met een vijftiental oud-jaargenoten uit Don Bosco Haacht samen in De Brasserie in Keerbergen. Kristel, een ander voormalige klasgenoot, had het initiatief genomen voor de reünie bij een gezellig avondvullend dinertje.

De vrouw van 53 die me interpelleerde bedoelde een vrouw die ook aan de feestdis zat. Zij deed even alsof ze in een druk gesprek met haar buurman was verwikkeld, over zijn ezels of geiten veronderstel ik. In mijn hoofd telde ik terug. Ik probeerde me in te leven in de veertienjarige jongen die ik ooit was.

In die late jaren zeventig reeg ik de kalverliefdes aaneen. Er zaten er meerdere rond de tafel. Eerlijk gezegd, voor meer dan wat gestolen kussen en gefriemel op een donkere bus, was ik op die leeftijd nog niet te pramen. In tegenstelling tot sommige meisjes, wiens hormonen het bloed sneller lieten kruipen waar het niet kan gaan. En bij wie ik dus, de een na de ander, wellicht weinig meer dan ontgoochelingen heb nagelaten.

Ook ontgoochelingen kunnen na al die jaren nog pijn doen. Of ze geven op reünies, waar de tongen vrijer kunnen bewegen zonder partners in de buurt, aanleiding tot hilariteit. In beide gevallen kan je je afvragen hoe zwaar hun onschuld weegt. En helaas, ze zijn na al die jaren misschien nog net met mooie praatjes glad te strijken, maar zelden nog recht te zetten.

De onvervulde verlangens uit onze humaniorajaren, de zo heftige als kortstondige verliefdheden, het gevoel er niet bij te horen, de grote examenstress of de volslagen afwezigheid daarvan, ze spelen soms nog op. De spijt over de toegebrachte kwetsuren, de opstandige roekeloosheid en vooral, de gemiste kansen, ze spookt nog in onze dromen.

Sommigen gooiden enkele lang bewaarde geheimen ongegeneerd op de lange tafel met de vele gespitste oren. Bij anderen bleven de ontboezemingen verduisterd en de frustraties verdrongen. Zou het toeval zijn dat er geen loslippigheden te vernemen waren van de twee koppels rond de tafel, die 16 of 17 moeten geweest zijn toen ze op school met elkaar iets begonnen dat ze nog altijd volhouden? Dat laatste is overigens op zich een vandaag niet vaak meer vertoonde krachttoer.

Kristel had iets bedacht om geen gebrek aan gespreksstof te hebben. Ze las de papiertjes anekdotesvoor waarop iedereen iets van zichzelf had opgeschreven. De rest moest dan raden wie de auteur was. Een makker die ik me niet als dierenvriend maar als atleet herinner, somde al de beesten op die hij thuis hield. Een psychiater bekende dat hij op z’n vijftiende stapelverliefd werd op een meisje van vijf jaar ouder. Hij had haar nog maar één keer en dan nog met veel geluk in levende lijve gezien. Maar tot vandaag leeft hij op grote hoop om een vervolg te breien aan zijn bijzondere relatie met Kate Bush.

Van de vrouw die haar schoonheid voor het laatst had bewaard, vernam ik voor het eerst dat wiskunde haar lievelingsvak was. Een vriend vertelde mij geen geheim door te zeggen dat hij de eigenaar was geworden van de bruine kroeg waar we op vrijdag na school onze boekentassen op een hoop gooiden om er pinten te drinken, sigaretten te smoren en, heel af en toe, een lief te scoren. Iemand in wie ik toen geen gepassioneerde muziekliefhebber had gezien, gaat nu hij boven de vijftig is van het ene concert naar het andere. Een van de braafste meisjes van de klas bekent dat ze de wind van voren kreeg toen ze na de afscheidsfuif pas om half zeven in de ochtend thuis kwam.

Een vriend had de week voordien voor het eerst met zijn zoon live de Nieuw-Zeelandse haka gezien, in Parijs weliswaar. Een man met een carrière in het bankwezen had een avontuur beleefd in Siberië. Een vrouw die mij ooit haar vriend noemde, werkt nu voor een bekend Nederlands bedrijf dat misschien door een bekend Belgisch zal worden overgenomen. Een man die professionele overheidsrelaties onderhoudt, had bij de verkiezing van Trump terug gedacht aan de nooit gebeurde rampen die hij had voorspeld bij de verkiezing van Ronald Reagan in 1980. Een absoluut onmelodische oud-misdienaar is fier op zijn muzikale kinderen. De kleuterleider die piloot werd, tikte in de kringloopwinkel voor een habbekrats een exemplaar van de Rolls Royce onder de saxofoons op de kop.

Er werd gelachen en plezier gemaakt, zoals vroeger en toch anders.

Met in de eerste plaats dank aan Kristel, en dan aan Helga, Carl, Wim, Bert, Anit, Luc, Heidi, Alain, Griet, Luk, Johan, Wim en Luc. Iedereen ook bedankt om de briefjes achter te laten op de tafel, net als een stijlvolle balpen die de eigenaar bij mij kan komen ophalen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Haacht, vriendschap en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s