Op de koffie in Linden

Het heeft hem moeite gekost om de deur te komen opendoen. Zweetparels glijden van zijn gezicht. Met de breedst mogelijke lach laat de gewezen kabinetschef zijn twee gasten binnen. Het is een kleine twee jaar geleden dat ze elkaar het laatst hebben gezien. Toen hadden ze nochtans beloofd hem wat meer te komen opzoeken.
De Grijze Man en zijn jongere gewezen collega nemen plaats in de sofa. Ze halen herinneringen op aan de tijd toen ze bij minister Marino Keulen respectievelijk kabinetschef, woordvoerder en kabinetsmedewerker Inburgering waren. Ze zijn het er snel over eens dat ze toen echt wel goed werk hebben geleverd.

De gastheer geeft de indruk dat hij het bezoek goed heeft voorbereid, niet alleen praktisch, maar ook inhoudelijk. De oudere mannen schilderen een overzicht van hoe hun kroost de toekomst van een beloftevol leven voorbereidt, in het studeren en in de liefde. De vrouw bevestigt dat ze nog vrijgezel is en daar geen hinder van ondervindt.

Wat voor de chef de aanleiding vormt om hen op zijn eigen erudiete wijze te instrueren over de verschillende vormen die de oude Grieken in de liefde onderscheidden. Woorden als agape, philia, eros en pragma passeren de revue. De chef voegt er nog andere termen aan toe, waarnaar de Grijze Man nog meer het raden heeft: vormen van Arabische liefde die voor hem onverstaanbaar blijven, maar die de vrouw van Algerijnse origine minder gesloten in de oren vallen.

Willen jullie een kop koffie of zo, vraagt de chef. Dat willen ze. De vrouw weet nog waar de koffiezet wacht om te pruttelen. De mannen volgen haar naar de keuken. Van daar zien ze in de langgerekte tuin op de Vlaamse feestdag de wolken zonder duidelijke bestemming voorbij klauwen. Een stevige bries brengt de struiken en bomen aan het zwiepen in de zon. Spijtig dat het niet zo’n mooi weer is, zegt de chef, ik had jullie graag mee genomen voor een korte wandeling. Het regent toch niet, antwoordt de Grijze Man, maar zijn woorden vallen op een steen.

Ze gaan terug naar de sofa met de kopjes en een schotel koekjes. Het gesprek kabbelt Olympe_de_Gougesverder over de voordelen van het vrijgezellenbestaan en de nadelen van de monotheïstische godsdiensten. Ze zijn het erover eens dat deze religies niet bevorderlijk zijn voor de vrijheid van de vrouw. Even overweegt de Grijze Man om de conversatie te voeden met het verhaal van de Franse activiste en schrijfster Marie Gouze, later bekend geworden als Olympe de Gouges, dat hij onlangs heeft gelezen in een essay van Tinneke Beeckman.*

De Gouges schreef twee jaar na de Franse revolutie de “Déclaration des droits de la femme et de la citoyenne”, want, zo concludeerde ze, behelst de vrijheid, de broederlijkheid en vooral de gelijkheid niet ook dat mannen en vrouwen gelijke rechten horen te hebben? Maar als ze een beetje teveel de dictatoriale neigingen van Robespierre aanklaagt, krijgt ze ook de gelijkberechtiging van de guillotine, ‘omdat ze’, zo las de Grijze Man bij Beeckman, ‘de deugden is vergeten die bij haar geslacht horen’.

Maar het gesprek neemt een andere wending als de voormalige kabinetschef vertelt dat zijn dochter van 20 hem onlangs de vraag heeft voorgelegd welke ambitie hij nog in zijn verdere leven koestert. De chef was even van zijn sokken geblazen, gaat hij verder terwijl zijn gasten meelevend knikken, maar hij kon toch nog net de tegenwoordigheid van geest opbrengen om haar op haar plaats te zetten. Hij antwoordde: met een kleinkind bezig kunnen zijn.

De tong van de Grijze Man reageert zoals wel meer gebeurt sneller dan zijn verstand. Ze laat de volgende opmerking aan zijn mond ontsnappen: Oei, daar ben ik nog lang niet aan toe, hoop ik althans. Waarop de chef prompt en nuchter repliceert: tja, de tijd tikt voor mij iets sneller dan voor jou.

Na meer dan twee uur intensief discussiëren over Vlaanderen en de wereld van Zuid-Soedan over Algerije naar Kirgizië, over de blinde vlek van Bart De Wever voor de sociale zekerheid en over het effect van een bushalte en sociale huurwoningen op de diversiteit en het prestige van nieuwe verkavelingen in residentiële gemeenten, moeten de gasten helaas weer vertrekken. Want de Grijze Man heeft een dochter beloofd taxi te spelen en dan wil hij niet te laat komen.

Bij het afscheid beloven ze hun chef opnieuw dat ze niet langer dan een jaar zouden wachten om hem terug op te zoeken. In de hall wist hij het verse zweet van zijn voorhoofd vóór hij de Grijze Man de hand en de vrouwelijke collega aan zijn hart drukt en tot ziens kust. Zijn hersens hebben de hele tijd op de snelheid van weleer geknetterd en gevonkt. Als ze het glooiende Linden uitrijden, hopen de gasten dat hij snel opa wordt.

*verschenen in: De Verlichting uit evenwicht? Over normen en waarden, vrije meningsuiting en dominante religies, uitg. Van Halewyck.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in De Grijze Man, liefde, politiek, samenleving, vriendschap en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s