Stromae en de negers van België

Een flard van een discussie aan de toog van Café Den Dijk, de cafetaria van de gelijknamige sporthal in Haacht, waar zoals elke dinsdag de mannen ondereen zijn en voetbal het grote scherm vult:

‘Allez jong! Niet te geloven! Voel jij je werkelijk geschoffeerd omdat het Rode Duivels-lied in het Frans is?’

‘Ja zeker! Een belediging voor de Vlamingen in België! Dat is het!’

‘Jong toch, dat is zo passé!’

‘Passé? Integendeel, het toont hoe de Vlamingen hier nog altijd worden gediscrimineerd!’

‘Komaan toch, wordt wakker, het is 2014!’

Twee van mijn vrienden lieten zich eens lekker gaan vooraleer ze hun meningsverschil met de mantel der vriendschap bedekten en buiten samen een sigaret gingen roken. Intussen maakte op het scherm Chelsea, met Rode Duivel Eden Hazard in een glansrol zoals in die andere top-tien waarmee hij die dag de kranten haalde, Galatasaray in.

Een uur of twee eerder, terwijl ik aan het strijken was, zag ik op het journaal  die reportage stromaeover het officiële lied van de Rode Duivels. Met het strijkijzer werkeloos in de hand hoorde ik een Vlaamse woordvoerder van de Koninklijke Belgische Voetbalbond de keuze voor het Franstalige lied van Stromae verdedigen. De zegsman legde uit dat Stromae in het buitenland is uitgegroeid tot de bekendste Belgische artiest. En hij zingt nu eenmaal in het Frans, voegde hij daar aan toe.

Ik vroeg  me af waarom de Rode Duivels een officieel lied moeten hebben dat aanslaat in het buitenland.

De reportage was overgoten met pakkende beelden: Stromae voor een oubollig tentje op de grasmat van een voetbalstadion; Stromae die trainer Marc Wilmots voorstelt Kompany vooraan en Lukaku achteraan op te stellen;  Stromae die staat te plassen tussen Fellaini en Witsel; Stromae in een rood shirt met rugnummer 4 tussen joelende Duivels in een bus waarmee je lieden zou vervoeren die het lot van een natie in handen hebben.

Tsss, ik liet de stoom uit het strijkijzer ontsnappen en dacht: dom van de Belgische Voetbalbond. Sport hoort mensen te verenigen. Of in Wetstraatjargon: sport heeft een bij uitstek gemeenschapsvormende functie. Een sportbond is slecht bezig als hij mensen verdeelt.

Maar ja, Stromae en de Rode Duivels zijn symbolen van een nieuwe, multiculturele Belgitude die mooi en hip om zien is, of toch zeker in de ogen van al wie schrik heeft van de N-VA. En onze Belgische topvoetballers en een topzanger van allochtone origine geven toch de prestigieuze Europese voetbalcompetities en hitlijsten kleur, of niet soms?

Dat sommige Vlaamse supporters zich misschien beledigd zullen voelen als het Franstalig Duivelslied door de luidsprekers van het stadion schalt? Tja. Daar hadden ze bij de bond wel even over gepiekerd, maar dat risico wilden ze wel nemen.

Die conclusie brengt in mijn hoofd een politiek incorrecte gedachteketting in werking die me naar het meeslepende boek uit 1937 brengt dat ik aan het lezen ben. Het verhaal speelt zich af in de jaren van de Grote Depressie in de Golf van Mexico, meer bepaald op boten tussen de Keys van Florida en de kusten van Cuba en aan wal op Key West.

Vissers, smokkelaars, dieven, vechtersbazen, soldaten en armelui trachten er elk op hun manier het hoofd boven water te houden op een moment dat de economie wereldwijd in crisis is, ver daar vandaan Europa voor het fascisme valt en de in België als minderwaardig beschouwde Vlamingen zich stilletjes beginnen te roeren en emanciperen.

Op die Keys woonden in de jaren dertig van vorige eeuw al zwarten die als minderwaardig werden beschouwd en hebbenniethebbennegers werden genoemd. Het was in die tijd hun lot om ongegeneerd racistisch te worden bejegend. Ook dat komt in een argeloosheid die vandaag stuitend klinkt tot uiting in de roman. Bijvoorbeeld als de hoofdpersoon iemand zoekt op wie hij kan rekenen om hem te helpen op zijn boot en de auteur hem laat bedenken: ‘maar een dronkelap of een neger, daar heb ik niks aan.’

De auteur van deze toenmalige succesroman, getiteld Hebben en niet hebben (To have and have not), zou er vandaag misschien een klacht wegens racisme mee riskeren. Het boek heeft de carrière van Ernest Hemingway echter niet geschaad, want hij won jaren later de Nobelprijs voor Literatuur.  En die foute gedachtenketting? Die eindigt met de vraag of voor de Voetbalbond anno 2014 de negers van België misschien op de tribune zitten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in integratie, literatuur, samenleving, Uncategorized, vriendschap en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Stromae en de negers van België

  1. Fang zegt:

    Waarop wachten we om de belgische voetbalbond te splitsen ?
    Als Schotland, Wales, … zijn eigen voetbalbond heeft, waarom Vlaanderen dan niet ?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s