Het vriest dat het kraakt. Ook in Brussel is het erg koud. Om het wat minder koud te hebben, loopt de Grijze Man het Centraal-Station uit langs de ondergrondse gang naar Kantersteen. Hij zou de metro kunnen nemen om sneller en warmer op zijn werk te geraken, maar hij kiest toch voor de wandeling van een kwartier. Die wandeling naar zijn werk is in elk seizoen eigenlijk een boeiende belevenis, bedenkt de Grijze Man. Hij houdt ervan naar de mensen te kijken die hij in die gang en verder op weg naar de Kunstlaan kruist. Bovendien is wandelen goed voor de conditie.

Ook de kleuren van de kleding zijn in de winter donkerder dan in de andere seizoenen. De in lichte kleuren uitgedoste mensen zijn zeldzaam. Een fluovestje voor de veiligheid, ja dat ziet de Grijze Man wel eens voorbij wandelen. Maar verder is er in de hele gang naar Kantersteen maar één vrouw met een jas in een zomerse kleur, een heerlijk indigoblauw dat de Grijze Man herinnert aan de hemel in Kreta in mei.

Een vrouw heeft haar lichtbruine sjaal over haar hoofd gebonden zodat haar oren bedekt zijn, in plaats van hem rond haar hals te draperen. Een andere vrouw met een kort maar gevoerd jack daagt de vriestemperatuur uit in nylonkousen onder een minirok. Een derde vrouw doet haar handschoenen uit en leest een bericht op haar telefoon terwijl ze zich met forse stap vooruit haast. Als ze de Grijze Man kruist, verschijnt er een wondermooie glimlach op haar gezicht. De Grijze Man bedenkt dat ze waarschijnlijk een goede morgen gewenst wordt door haar lief, die misschien wel net aan het ontbijten is en het idee heeft gekregen zijn schat eens te verrassen.

Denk nu niet dat de Grijze Man alleen naar de vrouwen kijkt. Wat verder passeert hij een kale man in een lange grijze wollen overjas. Over zijn jas heeft hij een dikke sjaal rond zijn hals geknoopt, die wel zijn nek bedekt maar zijn oren en kale kop blootstelt aan de vrieskou. Hm, bedenkt de Grijze Man, gelukkig heb ik wel een muts op die mijn hoofd en ook mijn oren bedekt.

Een familie met grote valiezen probeert geconcentreerd haast te maken, in het zog van de man die wellicht hun vader en echtgenoot is. Ze hebben misschien wel enkele dagen Brussel bezocht, fantaseert de Grijze Man, en nu reppen ze zich terug naar het station, om hun aansluiting op de trein naar de luchthaven niet te missen.

Op heel het traject van Brussel-Centraal tot aan zijn kantoor loopt de Grijze Man geen enkele bekende tegen het lijf. Nochtans kijkt hij altijd uit naar bekenden. Maar natuurlijk zijn er veel meer mensen in Brussel die de Grijze Man niet kent dan wel. Nochtans, zo mijmert hij, doet hij een heel stuk van de weg die naar het centrum van de vaderlandse politiek loopt, waar hij wel enkele tientallen mensen kent: politici, kabinetsmedewerkers en personeelsleden van parlementen bijvoorbeeld.

En dan schiet opeens Myriam door het hoofd van de Grijze Man, een gewezen collega aan wie hij goede herinneringen bewaart. Hij werkte graag samen met Myriam op het kabinet van Marino Keulen toen die minister was. En op een receptie op het vorige kabinet van Sven Gatz zwaaide de Grijze Man Myriam mee uit, toen ze algemeen directeur werd van de stad Diest.

Die Myriam is toch wel een straffe madam, denkt de Grijze Man niet voor het eerst, met een grote vakkennis, werkkracht, charisma en lef. Ze was vanmorgen in het nieuws. Of beter gezegd, de Grijze Man merkte bij een check op zijn smartphone dat Myriam een nieuwe job heeft gevonden. Ze wordt na allemaal mannen, de eerste ombudsvrouw van het Vlaams Parlement ooit. De Grijze Man kijkt al uit naar de zeldzame momenten dat hij Myriam weer zal zien. Of kruisen. Proficiat Myriam!