Van Müllerthal naar Echternach
13,1 kilometers, 412 meter stijgen en 461 meter dalen

Onze derde dagtocht is misschien nog de zwaarste, niet in het aantal kilometers die we moeten malen, maar door de 412 stijg- en 461 daalmeters. Aan het ontbijt zal het alleszins niet gelegen hebben: in Hotel Le Cigalon was het ontbijtbuffet haast zo goed als dat in Le Bon Repos. We misten alleen spek met eieren. Een ander minpuntje is het late ontbijt, dat pas opent om half negen.

In Le Cigalon hebben we maar twee mensen van de staf gezien. Een jonge man en een jonge vrouw. Het zouden broer en zus kunnen zijn, maar ook een koppel. Zo staat het althans op de afrekening, waar sprake is van een Rita en Philippe, met verschillende familienamen. Afwisselend bevonden ze zich aan het onthaal, in de grote gezellige bar of in de grote eetzaal die de Cigalon rijk is. Het spreekt voor zich dat er nog ander personeel aan het werk zou  moeten zijn, zoals onderhouds- of keukenpersoneel.

Tussen de scharen Vlamingen in slagen we erin af te rekenen en meteen daarna koers te zetten naar Echternach. Het pad begint met een stevige klim. We zetten er een flinke pas in. Het eerste uur kruisen we geen tegenliggers. Logisch, de eersten zijn waarschijnlijk rond hetzelfde uur vertrokken als wij, maar dan uit Berdorf.

Al snel passeren we weer spectaculaire rotspartijen in het beukenwoud, waar we foto’s van maken. Na enkele kilometers stappen zien we de eerste tegenliggers uit Berdorf wandelen. Toevallig of niet, alweer Vlamingen. Even komen we aan een grote baan piepen, waar je een extra klimmetje kan doen naar een spectaculair uitzichtpunt, de predikersstoel. We laten die stoel voor wat hij is, steken de baan over en verdwijnen weer in het woud.

Steeds meer tegenliggers komen intussen aangestapt uit Berdorf. Gezinnen met kinderen vinden de hangbrug die dichtbij Berdorf gespannen is een geweldige attractie. Vlakbij lopen we het woud uit en passeren we een camping. Een jaar of dertig geleden ben ik al eens in Berdorf geweest. Maar het landelijke boerendorpje van weleer is haast niet meer herkenbaar. Heel wat weiden en velden hebben plaats geruimd voor nieuwe hotels, woningen en residentiële woonkazernes en appartementen.

Even voorbij de kerk, uitgerust met een dak vol zonnepanelen, en het gemeentehuis vinden we een muurtje in het zonnetje, waar we ons laatste zakje goulashsoep oplepelen en wat voedselrepen de honger laten bestrijden. De wegwijzers van de trail brengen ons weer verder op het pad, opnieuw het woud in. In dat woud zijn best wel wat bezienswaardigheden te bezoeken, zoals een grot onder de kalkstenen, waar een openluchttheater is aangebouwd. Uit de zachte kalkstenen hebben vorige generaties lang molenstenen uitgehaald.

We volgen het pad naar Echternach langs een riviertje, geflankeerd door rotspartijen. Ik herinner me nog de spectaculaire rotsen van de Wolfschlucht, waar we door wandelen tussen neergevallen bomen en rotsblokken. Wie een extra uitdaging wil, kan nog langs een trap naar een hoge rots de omgeving afspeuren. Voor ons hoeft dat niet meer, we volgen gewoon het pad tot aan een reusachtige ligzetel, waar zich wat wandelaars hebben verzameld.

We kijken even uit over het panorama over Echternach dat zich beneden ons uitstrekt. De wandelaars die de reuzenligstoel bezet hielden, zijn inmiddels weer vertrokken richting Wolfschlucht en van daar vermoedelijk naar Berdorf. Marianne en ik hebben ons net geïnstalleerd als de collega van mijn vriendin met haar zoon weer opduikt. Wat een toeval: twee keer bekenden op dezelfde trail ontmoeten!

Marianne vraagt wat hun plannen nog zijn. Ze blijven nog een nachtje slapen in Echternach en gaan ’s avonds op restaurant eten, om het welslagen van hun hike te vieren. Wij dalen ook op ons gemak af. In de winkelwandelstraat zetten we ons op het buitenterras van een koffiehuis, waar we bij een koffie een wafel en appelstrüdel eten. En daarna zoeken we de gratis parking weer op, van waar we moe maar tevreden huiswaarts rijden.