Van Scheidgen naar Müllerthal
15 kilometers, 310 hoogtemeters, 414 daalmeters

Het ontbijt in Le Bon Repos opent om 7 u. De meeste Vlamingen schuiven op hun sokken in de eetzaal langs aan het overvloedige buffet. Er is keuze uit verschillende fruitsappen, koffie, thee, melk, broodjes, chocoladebroodjes, croissants en boterkoeken. Je kan er verschillende soorten lokale charcuterie proeven, kaas, gerookte zalm, yoghurtjes, hard of zacht gekookte eitjes, omeletten en gewoon wit brood. Er ligt ook fruit: mandarines, appelen en bananen. Het mag wel eens luxueus zijn. Maar Vlamingen komen natuurlijk niet voor het ontbijt alleen. Ze pakken hun rugzakken weer in, kijken nog eens of ze niets vergeten zijn en vertrekken in schuifjes weer richting Müllerthal. De overnachting hadden wij al op voorhand betaald. We moeten alleen nog onze drankjes en avondmaal afrekenen. Onder Vlamingen gaat dat allemaal gemakkelijk en snel.

We zijn nauwelijks op pad of we kruisen een vrouw van middelbare leeftijd met een verdomd zware rugzak op haar schouders. Een Vlaamse, je raadt het al. Ze draagt een tent, een slaapzak, een matje en ook nog een kooktoestelletje. We schatten dat ze twintig kilogram torst. Maar ze is niet alleen op trektocht, vertelt ze. Ze is speciaal vroeger opgestaan dan haar man, haar zoon en haar vriendin. Zij wandelt immers wat trager dan haar compagnons. Dat vindt ze niet erg, ze verwacht over een uurtje ingehaald te zullen worden.

Van uit de andere richting krijgen we een mooi palet van verschillende soorten wandelaars langs de trail. De overgrote meerderheid is ook vandaag van Vlaamse origine. Een man die de trail al verschillende keren gestapt heeft, verzekert ons dat de tocht nog veel mooier wordt dan de vorige dag, dankzij enkele spectaculaire rotspartijen. We kruisen koppels, moeders met meerderjarige dochters, veel gezinnen met een waaier van hondenrassen aan de lijn of, hoewel het niet toegelaten is, los lopend.

In een dal waar een riviertje door kabbelt stuiten we op een lege en droge bank, een te mooi plekje om er niet te picknicken, want we hebben al een hongertje. Uit onze rugzakken diepen we nog wat voedselrepen op en een zakje om hete goulashsoep van te brouwen. In de verte zien we een jongeman de heuvel afdalen. Het is ook zo’n uitslover met een zware rugzak op de rug. Op verstaanbare afstand roepen we al: ‘Zet je er maar bij, als je wil.’ Dat doet Mauro, want zo heet de jongeman, graag.

Mauro is een geboren Westvlaming, afkomstig van Veurne. Op een uurtje delen we onze respectievelijke levens in een  notendop. Mauro blijkt net als een dochter van Marianne psycholoog te zijn. Mijn vriendin vraagt of ze hem mag fotograferen. We wisselen de foto’s uit en pakken onze picknick weer in om onze paden te vervolgen. Dat is nu het leuke aan dit soort wandelingen, je komt geregeld mensen tegen die je graag hun levensverhaal vertellen.

Wat verder stuiten we aan een spectaculaire rotspartij op een koppel waarvan de vrouw vruchteloos het goede pad aan het zoeken is. De trail is doorgaans uitstekend bewegwijzerd, voor ons met rode letters M. Op de rotsen waar de vrouw de weg kwijt is, staat een blauwe rechthoek geschilderd. Bij andere van die blauwe rechthoeken op de rotsen staat er normaal een beschrijving vermeld, die de wandelaar helpt om de route te vervolgen. Op die plek echter zijn de schilders de naam vergeten toe te voegen. We helpen de vrouw en haar gezelschap terug op het juiste pad.

Wat verder komen we weer aan zo’n wonder van de natuur: kalkrotsen waartussen een spleet van enkele tientallen meters hoog maar nauwelijks veertig centimeter breed de passage spannend maakt. Zeker als je met je rugzak opeens vastzit. Terug achteruit dus, de rugzak voor je uit dragen op z’n smalste zijde en zo terug verder langs het pad, dat nu helemaal in het donker is gehuld. Daarom staat er aan het begin van die passage ook een waarschuwing: een lamp is er geen overbodige luxe. De meeste wandelaars gebruiken het lichtje van hun gsm om tussen het smalle gesteente door te kruipen. Wat een avontuur!

Aan de uitgang van de rotspartijen ontmoeten we een Waalse oudere man met z’n vrouw en een jonge Mechelse scheper. Hij is nog niet lang geleden gepensioneerd en geniet nu van zijn leven, vertelt hij. Met hun zwerfwagen staan ze op een camping in de buurt. Hij heeft vele jaren in een koekjesfabriek gewerkt. Tot die fabriek dichtging en enkele tientallen kilometers verdere een nieuwe vestiging opende, die voor de man een veel langer thuis-werk-traject inhield. Na enkele maanden doorbijten besliste hij zo gauw het wettelijk kon toch maar met pensioen te gaan.

Als we even de beukenbossen van de Müllertrail verlaten en de warmte van een deugddoend zonnetje op ons bolleke voelen, zien we een vader, zijn zoon en nog een vrouw van middelbare leeftijd in t-shirt hun zware rugzak oppakken. Het is het gezelschap van de eerste vrouw die we zwaarbepakt in het begin van onze wandeling vanuit Scheidgen ontmoet hebben. De vader maakt zich niet teveel zorgen. Hij is er gerust op dat ze zijn vrouw wel weer ingehaald zullen hebben vóór het donker wordt.

Wat verder loopt het pad even tussen akkers en weiden. Om een hoek komen een vader van middelbare leeftijd met zijn volwassen dochter gewandeld. Denkend dat iedereen dezer dagen in het Müllerthal Nederlandstalig is, spreek ik hen aan, maar daar bega ik een vergissing: de vader en de dochter zijn van Duitse herkomst. Gelukkig spreekt iedereen tegenwoordig ook nog wel een mondje Engels om elkaar te begrijpen.

Terug in het woud komen we ouders met kinderen tegen. Opeens herkent Marianne een van haar collega’s die met haar zoon van 14 de Müllerthaltrail doet. Van een andere collega had Marianne al gehoord dat zij met haar zoon tijdens de herfstvakantie ook de Müllerthaltrail wilde doen. Ze hebben het beiden heel erg naar hun zin, zien we.

Het pad begint stilletjes aan vooral weer te dalen in plaats van te stijgen. We naderen het riviertje dat langs een asfaltbaan verder kabbelt. Op een bank zit een moeder met haar dochter uit te rusten. Ze waarschuwen ons dat we even verder zullen moeten oppassen om de rivier over te steken op de plek waar het pad loopt. Moeder en dochter durfden het niet aan om dat via de stenen in de snelstromende rivier te doen. Ze namen een omweg via een mooie brug over de rivier, waaronder drie watervallen voor fotografisch spektakel voor de toeristen zorgen. Vanzelfsprekend is het er druk.

Verder in de rivier liggen die grote platte rotsstenen, waar de moeder en haar dochter die we ontmoetten niet over durfden. Nochtans is het echt wel mogelijk om van steen tot steen naar de overkant te springen. Een Franstalige vader die blijkbaar op de camping vlakbij verblijft, helpt zijn zoon van een jaar of vijf over de rivier, terwijl Marianne er een filmpje van maakt. Met whatsapp is het tegenwoordig makkelijk om filmpjes uit te wisselen. Met het nummer van de papa krijgt de familie er een mooie herinnering op video bij.

Voorbij de camping, de ruïne van een oud hotel en de parkings aan het toeristisch hoogtepunt van het Müllerthal naderen we Le Cigalon, het hotel dat Marianne geboekt heeft. We nemen er een douche, gaan in de bar een drankje drinken als aperitief en schuiven om 19 u mee met de gasten aan tafel, waar we ons weer onder Vlamingen voelen. Marianne bestelt er een gepaneerde vis en ik een tartare de boeuf, elk met een ijsje als dessert. Ik laat me even gaan met een Coupe Colonel, normaliter geserveerd met citroensorbet en vodka, maar hier met ingevroren frambozen en vodka. Le Cigalon is wel wat duurder als Le Bon Repos. Een glaasje merlotwijn kost er € 8,5… Nu ja, na het eten vielen we weer als een blok in slaap.