Van Ollomont hadden we nog nooit gehoord. Zelfs Waze vond het niet. Ollomont is dan ook stokoud en klein. Het is een gehucht dat teruggaat tot de 12^de eeuw. Toen werd er een romaans kerkje gebouwd. Vandaag is Ollomont in Nadrin gelegen, een deelgemeente van Houffalize. Er staan enkele huizen en een paar grote boerderijen. Het romaans kerkje ziet er vandaag helemaal anders uit dan in haar gloriejaren. In 1907 was het niet veel meer dan een bouwval. Het schip van het kerkje werd toen afgebroken. In de plaats werd het gerestaureerd tot de huidige Chapelle Sainte-Marguerite, het oorspronkelijke torentje werd behouden. Het omliggende kerkhof is beschermd Waals patrimonium. Het kerkhof met schots en scheve graven en kruisen gaat door voor het mooiste van heel Wallonië.

Aan het kerkhof vind je een kleine parking, waar we onze auto stalden. Een honderdtal meter verder kwamen we op het wandelpad dat ons na een steile afdaling tot aan de oever van de Ourthe bracht. Twee vissers probeerden er forellen te vangen. We gaven ze een vriendelijke groet en sloegen het overvloedig bewegwijzerd pad stroomafwaarts in, nieuwsgierig naar de geheimen van het Parc Naturel des Deux Ourthes.

We waren op een zondagochtend met een lichte kater na een avond van veel bieren  proeven, de auto ingestapt voor een twee uur lange rit. De inspiratie voor de 11,5 km lange wandeling hadden we opgedaan in het Wandelboek voor de Ardennen en Wallonië, dat mijn oudste dochter me voor mijn 62^ste verjaardag had geschonken.

Dat natuurpark van de Twee Ourthes is liefst 76.000 hectare groot. Volgens de auteur van de wandelgids is het daarmee ruim vijftien keer de oppervlakte van het Zoniënwoud. De gids geeft een mooi overzicht van te spotten dier- en plantensoorten in het park. Op de rotsen vind je steenbreekvaren, eikvaren, tongvaren, hazelworm, muurhagedis, levendbarende hagedis, gladde slang en ringslang. In de hellingbossen groeien eiken, esdoorns, haagbeuken en wilde narcissen. Ook de brem bloeide goudgeel.

In en nabij de rivier moet je wel al wat geluk hebben om bevers te spotten, of visarenden, ijsvogels, een gele kwikstaart, een zilverreiger, zwarte ooievaar, blauwe reiger, aalscholver, verschillende ganzensoorten, rivierkreeftjes, ringslangen, beekforellen of een hazelworm. We slaagden er alleen in een hazelworm en een rugstreeppad te fotograferen. Die bleven namelijk zitten waar we ze vonden.

Na een tijdje langs de oever gelopen te hebben, beginnen we aan een eerste stevige klim. Het pad loopt steil omhoog langs de achterkant van het richelpad op de beroemde rotsen van Le Hérou, van waar je langs kleine  paadjes hogerop naar de uitkijkpunten kunt klimmen, met een uniek uitzicht op de rivier beneden in het dal. Op één van die uitkijkpunten loopt de GR over de kammen. Het meisje van een jong koppel dat de GR 57 volgt, heeft wat aanmoediging nodig om af te dalen langs de ketting die van de rotsige kammen steil naar beneden loopt. Wij volgen de Eislek Trail, een pad gemarkeerd met een witte golf in een blauwe rechthoek, dat ons terug aan de oever van de Ourthe brengt. Dat oeverpad ligt bezaaid met omgevallen bomen en struiken, wat hier en daar wat behendigheid vraagt van de wandelaars.

Tijd voor een picknick aan de oever van de Ourthe. Ik vrees dan al dat onze drinkbussen van 1 liter een beetje aan de magere kant zijn voor de dorstigen op die zware maar niet zo lange tocht. En inderdaad, na lange tijd min of meer effen langs de rivieroever te hebben gelopen, zijn we halverwege onze wandeling. Maar enkele honderden meters verder is de relaxte oeverwandeling voorbij. We moeten ineens een zijweg in, steil omhoog naar de oude burchtsite van Cheslé. Op de top bereiken we de eerste overblijfselen van die burcht. Die Cheslé van Bérismenil is een droom voor archeologen: ze legden er al heel wat overblijfselen bloot van een Keltische schuilplaats in de Romeinse tijd, zo lezen we op infopanelen.

Ik durf niet zeggen dat het aan de archeologen ligt, maar op de hoog gelegen vlakte krioelt het van de paadjes weer naar beneden, waar we ons even van pad vergissen. Gelukkig hebben we allebei een gsm waarop de route gemarkeerd staat, zodat we toch niet teveel tijd verliezen.

We moeten na die Cheslé nog een paar keer diep dalen en dan weer steil klimmen. De vermoeidheid begint ons parten te spelen. We doen het klimmetje en de steile afdaling naar een wild stromende beek die erop volgen, op ons gemak. Eens we over de beek zijn geraakt, volgt de laatste klim, minder steil dan de vorige. Die leidt ons naar de voetbalterreinen van Ollomont, waar we van een doorsteek tussen twee woningen terug afdalen naar de Chapelle Sainte-Marguerite. We voelen de hoogtemeters in onze spieren. Het was een goede training voor onze volgende trektocht, mare di mare in Corsica. Eens niet op de GR20, maar erover.M

Helaas heeft onze goede training ook een mindere kant. Want nu hebben we vooral grote dorst en lege drinkbussen. En in Ollomont is er geen café, in Nadrin ook niet. Marianne vindt er op haar smartphone gelukkig wel een die open is in het gehucht Maboge. We stranden aan een houten gebouw dat een vzw herbergt ten bate van de lokale inwoners en vakantiegangers. Ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen, luidt het in het Frans en in het Nederlands op een bord aan de muur.

Aan het clubhuis van de vzw, waar zich aan twee kampeertafels en een afsluitbare toog een achttal drinkebroers van beider kunne hebben verzameld, wordt er Nederlands, Frans en Brussels door elkaar gekout. We lessen er onze dorst en stappen dan terug de auto in. Tweehonderd meter verder in dat gehucht langs de oever van de Ourthe passeren we een prachtige herberg met een mooi terras. Een plekje om een volgende keer halt te houden. Wie weet ligt er geen kajakbedrijf vlakbij.