Op 4 januari gaan we om 8 u ontbijten in de Txanton. Het populaire café van Zegama zit al aardig vol met vroege klanten. Eens aan tafel gezeten klinkt tot mijn verrassing Bob Dylan’s Like a Rolling Stone door de luidsprekers. Dat is nu eens een voorbeeldig begin van de dag, vind ik. Als ontbijt krijgen we een croissant, fruitsap, broodjes met olijfolie en tomatenpulp, lekkere Spaanse ham, een Amerikaanse koffie voor mij en hete chocolademelk voor Marianne.

Terug in het hotel trekken we onze dikke jassen aan en nemen we onze handschoenen en een muts mee. Het is buiten bar koud, maar de zon schijnt. Marianne heeft een wandeling uitgestippeld in het nabijgelegen natuurpark Aizkorri-Aratz, dat zich uitstrekt over de provincies Álava en Gipuzkoa. Met de auto moeten we eerst wel een tiental kilometers op een smal en kronkelend betonbaantje de hoogte in rijden. Dat wordt uitkijken bij elke haarspeldbocht. Zonder ongelukken onderweg laten we de auto achter op een al goed gevulde parking.

Het is zondag. Dan houden de Basken wel van een mooie wandeling in het natuurpark. Aizkorri-Aratz is rijk aan kalkstenen bergen en eindeloze beukenbossen. De hoogste berg van Baskenland is de Aitxuri, 1.551 meter hoog. De bergtoppen liggen onder een dikke sneeuwkorst, maar ook lager in het gebergte is er de voorbije nacht een centimeter sneeuw blijven liggen.

In dit natuurpark wordt er jaarlijks een unieke bergmarathon georganiseerd. De 25e editie van die marathon Zegama-Aizkorri is gepland op 17 mei 2026. Maar nu al komen er op de parking lopers samen die hun conditie scherp willen stellen op de paden van het natuurpark. De marathon telt mee voor de Golden Trail World Series. Er mogen 225 atleten starten. Omdat er veel meer sporters willen meedoen, worden ze via een loterij in verschillende categorieën verdeeld.

Eén van de trekpleisters in Aizkorri-Aratz is de tunnel van Sint-Adriaan. Dat natuurfenomeen is een tunnelgrot waar een oude geplaveide weg doorheen de berg loopt. Vol goede moed beginnen we het rotsige GR-pad naar de ingang van de tunnel te beklimmen. We volgen het pad waarop ijs ligt en een dun laagje sneeuw. Dat wordt uitkijken om niet uit te schuiven. Hijgend bereiken we de ingang van de tunnel. Doorheen het metersdikke tunneldak vallen er gezapig ijzige druppels naar beneden.

In de tunnel is er een kapel gebouwd ter ere van Sint-Adriaan. Er hangt een schelp naast de deur van de kapel. Het GR-pad door de tunnel maakt deel uit van een bedevaartweg naar Compostella. Een bord verzoekt de bezoekers van de tunnel om de deur van de kapel gesloten te houden. Er zouden immers wel eens dieren in de kapel kunnen geraken. Als de deur dan dichtvalt, kunnen ze die niet meer openen en riskeren ze door gebrek aan water van de dorst om te komen.

Eens uit de tunnel belanden we op wat een oude Romeinse heirbaan lijkt te zijn. Ook hier ligt de weg onder een dun laagje sneeuw. Het vervelende aan die sneeuwlaag is dat de GR-strepen die onze route op de rotsen afbakenen niet overal zichtbaar zijn. We wandelen verder door het beukenbos en belanden op een kruispunt van verscheidene wegen. Er staan geen wegwijzers. Ook andere wandelaars die we kruisen, weten niet goed welk pad ze best kiezen. Uiteindelijk beslissen Marianne en ik na wat geklauter over besneeuwde rotsblokken maar voorzichtigheidshalve op onze schreden terug te keren. We nemen een makkelijke weg terug naar de parking.

Terug aan de auto rijden we langs de smalle betonbaan de berg af. Marianne rijdt voorzichtig naar beneden, hopend dat we niet onverwacht op tegenliggers stuiten. Want daarvoor is het baantje hier en daar echt te smal. Wat lager op de berg komen we aan een moderne kerk en restaurant Otzaurteko Benta dat we op onze heenreis al gespot hadden.

Het is al laat in de namiddag, maar in Spanje is men gewoon om nog laat te kunnen middagmalen. Dus doen we maar zoals de Spaanse Basken en stappen we het restaurant binnen. Het is er behaaglijk warm. Een dienster dekt voor ons meteen nog een tafeltje bij, want het restaurant zit al haast vol met wandelaars en kandidaat-marathonlopers. Zonder brokken te maken rijden we na de maaltijd terug de berg af naar Zegama.

In Hotel Ostatu laten we het elektrisch radiatortje op volle kracht onze kamer verwarmen. We kruipen gezellig onder de dekens. Marianne heeft het goede idee om via haar laptop Badgast te bingewatchen, de nieuwe serie met Tom Waes en zijn dochter.