Van Pontacq vertrekken we op 3 januari voor een rit van zo’n 250 kilometer die ons, met een tussenstop, naar Zegama in Baskenland zal brengen. Daar bevindt zich onze volgende overnachtingsplaats, waar we twee nachten zullen verblijven. Na twee uur rijden komen we aan in Guéthary, een dorpje gelegen aan de Atlantische kust.

We stappen uit en trekken onze wandelschoenen aan voor een fikse kustwandeling. We verkennen enkele kilometers lang de plaatselijke kust-GR die ons langs rotsen en stenen over het strand voert. Verderop klimmen we over de duinen en de bosschages die het binnenland tegen een zondvloed beschermen. We kunnen onze warme jekkers goed gebruiken in de gure wind en een koude, lichte regenval. Geen wonder dat we weinig mensen kruisen.

Aan de achteringang van een camping vol bungalows loopt het pad dat we volgden dood op een gesloten poortje van de afsluiting. Even overwegen we om door de afsluiting te kruipen, maar dat doen we uiteindelijk toch niet. Een bordje waarschuwt ons immers voor camerabewaking, maar de camera’s zelf zien we niet.

We keren dan maar terug op onze schreden en volgen een smalle asfaltbaan naar de bewoonde wereld, waar buiten het hoogseizoen bitter weinig te beleven valt. De baan loopt wat landinwaarts langs hoge met struiken en bomen begroeide duinen. We passeren fraaie, grote landhuizen met donkerrood geschilderde balken rond vakwerk en stuk voor stuk prachtige vergezichten op de Atlantische Oceaan.

Voor we het beseffen lopen we zo terug het dorpscentrum in. Onze magen grollen. Er zijn gelukkig enkele cafés en restaurantjes geopend. We kiezen voor Le Madrid, een keurige, grote tapasbar. Daar dekken de uitbaters meteen een nieuwe tafel voor ons. We zitten naast een grote tafel waar twee gezinnen met nog jonge kinderen aan het eten zijn. Hoewel het in januari droevig is gesteld in de kusthoreca, waren toch nog twee van de drie tafels bezet. De pinchos waren immers heerlijk.

Van Guéthary rijden we verder het Frans Baskenland in naar Zegama, waar Marianne een kamer heeft geboekt in hotel Ostatu. Dat hotel is ook een café en een restaurant. We vermoeden dat we de enige gasten zijn. Achter de toog van het café-gedeelte legt een man uit dat het ontbijt voorzien is om 10 u.

We vragen of dat niet een hele poos vroeger kan, want de volgende dag plannen we een grote wandeling in het nabijgelegen natuurpark van Aizkorri-Aratz. ”Helaas ben ik dezer dagen het enige personeelslid van het hotel”, verontschuldigt hij zich. Vóór tien uur heeft hij de tijd niet om voor een ontbijt te zorgen. Waarop wij antwoorden dat we op onze reizen nog nooit zo laat hebben ontbeten. We vermoeden eigenlijk dat de eigenaars van hotel Ostatu zelf met vakantie zijn en hun vervanger een beetje een plantrekker is.

De man begeleidt ons naar onze kamer, waar een elektrisch verwarmingstoestel voor ons alvast de strijd met de kou aan het voeren is. Het eerste dat we doen, is naar het honderd meter verder gelegen café wandelen om te vragen of ze er geen ontbijt geven. Al vanaf 7 u, antwoordt de barman van het druk beklant etablissement. Voilà, dat probleem is al opgelost.

Goed ingeduffeld gaan we al eens op verkenning in Zegama. We volgen de wegwijzer naar het plaatselijk toerismebureau. Daarvoor moeten we een steile trap op klimmen die naar de kerk op een heuvel voert. Aan een vrouw die de trap afgedaald komt, vragen we of het nog ver is naar het toerismebureau. Helemaal niet, zegt ze, en ze is zo vriendelijk om met ons mee terug omhoog te lopen. Helaas, als we de heuveltop bereikt hebben, blijkt het toerismebureau gesloten en zal het nog enige tijd gesloten blijven, in dit koude, stille winterseizoen.

Maar als jullie daar zin in hebben, zegt de vrouw, kunnen jullie morgen in de kerk meedoen met de handwerkcursus. Er is er een voor de vrouwen en een voor de mannen. Oei, verontschuldigt Marianne ons, wij hebben voor morgen al andere plannen.