Als er één scoutsactiviteit is waar de Grijze Man veel mooie herinneringen aan bewaart, is het wel de dropping. Een activiteit waaraan je bij zijn (toenmalige) VVKS Brigands Haacht mocht deelnemen als je het tot jongverkenner had geschopt, op je elfde. De scouts werden dan geblinddoekt in enkele auto’s van hun leiders geladen en op een ander punt gedropt of, beter gezegd, achtergelaten. Van daar moesten de toen nog niet Grijze Man en zijn patrouilleleden de weg terug vinden naar het lokaal of het kampterrein. Het spreekt voor zich dat er tijdens zo’n dropping allerlei streken werden uitgehaald die niet zo stichtend zijn. Van het roven van een tuinkabouter tot een bezoek aan een café van nachtbrakers of de passage langs een frituur die al dan niet langs de te volgen weg lag.

Bij de jongverkenners leerde de Grijze Man ook kompaslopen, je in de natuur oriënteren met een kompas: de graden instellen om de opgegeven looprichting te volgen. Eens dat gebeurd was, werd een groepje voorop gestuurd tot ze het gevraagde aantal meters hadden afgepast door weiden, akkers en bossen. Als de koplopers op de juiste afstand stonden, moesten ze nog wat links of rechts wandelen tot degene met het kompas in de hand halt riep, als de voorlopers exact op het juiste aantal graden naast het noorden post hadden gevat. En dan werd er gewisseld: het achtervolgend groepje met het kompas, liep dan voorop.

In het duister of in dichte sparrenbossen ging zo’n kompastocht helemaal niet vlot vooruit, ondanks de zaklampen, hoe groter hoe beter, waarmee de groepen elkaars positie konden bijhouden. Soms lag de Grijze Man op zijn buik onder de takken van een dicht sparrenbos om een azimuth te kunnen berekenen. Zeker op kamp, als de ouders thuis niet ongerust op hun gedropte zonen met of zonder kompas zaten te wachten, durfde een dropping of kompastocht wel eens heel lang duren. Ofwel omdat de jongens er niks van terecht brachten en verloren waren gelopen. Ofwel omdat ze bewust getreuzeld hadden, om hun leiders een neus te zetten, want die moesten in de commandotent de wacht houden tot heel de troep aangekomen was.

Kompaslopen was niet de enige techniek die je bij een dropping wel eens nodig had. Er waren nog heel wat andere tochttechnieken die gebruikt werden om je weg te vinden in een onbekend gebied: rechtelijnschets en bolleke-pijl om er maar twee te noemen. Wie er meer over wil weten, moet maar eens googelen. Vaak werden er ook foto’s in de zoektocht verwerkt. Al die technieken zijn bij de nieuwere generaties langzaam in de vergetelheid beland. Nu heeft iedereen immers een smartphone om de weg niet te verliezen.

Het gebeurde wel eens dat de leiders het op de heupen kregen van het wachten op hun mannen en terug in de auto’s stapten om hun jongens te gaan zoeken. Zoals het ook eens gebeurde dat heel de leidingsploeg de jinners en verkenners uit hun bed zette om mee te helpen een slaapwandelende welp op te sporen. De leiding had toen CB-radio’s in enkele auto’s, waarmee ze met elkaar konden communiceren. Een mooie variant op een dropping.

Op 9 maart organiseren de Grijze Man en enkele andere oud-leiders van VVKSM Haacht, dat z’n 70ste verjaardag viert, voor het eerst in lange tijd opnieuw een stamdropping. Dat is ook een dropping, maar voor leiders, oud-leiding en ouders die eens van een avontuurlijk verzetje houden. Wie nog mee wil doen, moeten we helaas ontgoochelen. De bus zit vol. Wie al ingeschreven is, houden we verder op de hoogte!