Spektakel op de Bocca Muratellu, afknapper in Vizzavona

De nacht in Onda is weer stormachtig. Om tien over zes schiet ik wakker van de wekker op mijn telefoon. Ziggy en Sigrid zijn al wakker. Zij hebben geen oog dicht gedaan, zeggen ze.

We kunnen dus vroeg op pad. Eerst klimmen, tot aan de slaaphut honderd meter boven de eetzaal van de lasagne en de bivakplaats. We zien de zon af en toe schijnen op de tegenoverliggende berg, als ze een gat in de wolken vindt. Tijd voor een laatste foto van Onda onder ons. We moeten verder klimmen, langs een steil pad tussen de wolken. Onze kleren, haren en wenkbrauwen komen onder de rijp te zitten.

De wind waait niet zo hard als de vorige keer dat ik de klim naar de Punta Muratellu heb afgelegd. Toen konden we door de dikke wolken de volgende roodwitte strepen niet zien. We moesten ons voortdurend teweerstellen tegen de stormwind, om niet van de berg geblazen te worden. Toch is de klim van 700 meter tot boven lastig.

Op het moment dat we alle drie op een kluit op de top zitten, beleven we een miraculeus wolkenspel. De strakke wind jaagt de laatste wolken voor zich uit en legt in een mum van tijd de hele vallei en de bergketens rondom onder een stralend zonlicht.

Na nog wat klauterwerk op de kam zijn we klaar voor de langste afdaling van onze minitrekking: 1.200 meter zakken naar Vizzavona, het eindpunt van de noordzijde van de GR20 en ook onze finish. Eerst gaat het steil in grote lussen naar beneden langs reusachtige rotsplaten, afgewisseld met steenpuinakkers en enkele technische stukken op hoge, scherpe rotsen.

Wat dieper krijgen we het gezelschap van een beekje, de Agnone. De elzenstruiken langs de oevers vormen de eerste begroeiing op de berg. Op 1.500 meter passeren we de ruïnes van een oude refuge. Er vallen druppels uit de lucht. Ik heb mijn regenpak nog niet getest, dus wil ik wel eens de moeite nemen om het uit mijn rugzak te halen en aan te trekken. Tegen dat het zo ver is, ben ik blij. De regen gutst inmiddels uit de hemel, maar niet op mijn lijf en niet in mijn bergschoenen.

Ziggy heeft me intussen ingehaald en samen huppelen we verder naar beneden. Ik goedgemutst in mijn zwarte pak en mijn stokken in mijn hand. Ziggy wat onzekerder, met zijn stokken pokend in rotsspleten en op stenen om niet te vallen. Maar na een half uurtje, even nadat we de passerelle van Turtettu zijn overgestoken, stopt de regen en schijnt de zon weer. Nu word ik nat van het zweet onder mijn regenpak.

Na Turtettu passeren we enkele schitterende poelen waar de Agnone lieflijk rond klatert. Maar om pootje te baden, hebben we geen zin. Op een reusachtige granietrots met uitzicht over het dal en het omliggend gebergte, trek ik mijn regenpak uit en leg ik al mijn kleren te drogen. Terwijl we de komst van Sigrid afwachten, roken we sigaretten en liggen we in de zon.

Het laatste stuk van onze tocht loopt door geurige dennenbossen en voert ons voorbij de Cascades des Anglais, een reeks watervalletjes en poelen, op 1.100 meter hoogte. Het stikt er van de toeristen die vanuit Vizzavona maar een uurtje wandelen voor de boeg hebben om aan de watervallen te komen zonnen en baden.

We weten nu dat we bijna op onze bestemming zijn. Nog een uur stappen tot het gehucht Vizzavona: een station, twee hotels, een refuge, een camping, een indrukwekkende hotelruïne en wat huizen. Het begint weer te regenen. Nu zie ik er tegen op om mijn regenpak nog een keer uit te halen. We stappen stevig door maar komen toch doornat aan in Vizzavona. In Hotel Le Vizzavona wachten ons gelukkig een warme douche en zachte bedden. Maar eerst zoeken we nog een goed terras om enkele Pietra’s te drinken, die ze hier in de versie blonde en ambrée hebben.

Het gezellige café-restaurant naast het treinstationnetje is gesloten. Het terras met de vlaggen van de Europese volkeren zonder staat, staat vol gestapeld met meubilair en rommel, maar de vlaggen hangen nog aan de zoldering. De eigenaar heeft de zaak gesloten en houdt nu alleen nog een winkeltje open waar hij van alles behalve sigaretten verkoopt en ook pizza’s bereidt, in afwachting van zijn pensioen, over twee jaar.

We gaan dan maar op het terras rechtover het station zitten, waar we verbroederen met de Duitsers die ons al twee dagen als een jojo op de GR20 vergezellen. De plaatsvervanger van de patron, die in Corte sigaretten is gaan kopen, speelt dj. Bij een prachtige live versie van Sultans of Swing van Dire Straits toasten we op onze geslaagde driedaagse. Dan weten we nog niet dat al de magrets de canard die we een uur later in hotel Le Vizzavone te eten gaan krijgen, bleu, saignant, à point of bien cuit, stuk voor stuk bleu geserveerd zullen worden en van binnen nog koelkastkoud.

Dit bericht werd geplaatst in GR20, reizen, vriendschap en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Spektakel op de Bocca Muratellu, afknapper in Vizzavona

  1. De letter johan zegt:

    Kijk al uit naar het volgende verhaal .Dit verlof voor de tweede maal “ de muts “ gelezen en weeral van genoten .

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s